درسنامه فهم حديث - مسعودی، عبدالهادی - الصفحة ١٩٧

نهادند. اما راويان و فقيهان بزرگ مکتب جعفري به ستيز با آنان برخاستند و با عرضه افکار آنان به امامان و طرد احاديث خودساخته ايشان، نقد و نظر پيشوايان دين را روياروي آنان قرار دادند و نفرين امامان بر آنها را به آگاهي شيعيان رساندند. اگر ما به احاديث مشابه مراجعه کنيم، مفهوم درست اين حديث را به سهولت به دست مي آوريم. شيخ طوسي ماجرا را اين‌گونه نقل کرده است: أتي رَجُلٌ النَّبِي فَقالَ: يا رسولَ اللهِ! رَجُلٌ يحِبُّ مَنْ يصَلِّي وَ لا يصَلِّي إلّا الْفَرِيضَه، وَ يحِبُّ مَنْ يتَصَدَّقُ وَ لا يتَصَدَّقُ إلّا بِالْواجِبِ، وَ يحِبُّ مَنْ يصُومُ وَ لا يصُومُ إلّا شَهْرَ رَمَضانَ؟ فَقالَ رسولُ اللهِ صلي الله عليه و آله: «اَلْمَرْءُ مَعَ مَنْ أَحَبَّ.» [١] مردي نزد پيامبر آمد و گفت: اي رسول خدا! شخصي است که نمازگزاران را دوست دارد اما خود جز نماز واجب نمي‌خواند، و انفاق‌کنندگان را دوست دارد ولي خود جز در انفاق واجب نمي‌پردازد، و روزه‌داران را دوست دارد ولي خود جز در ماه رمضان روزه نمي‌گيرد. [حال او چگونه است؟] حضرت در جواب او فرمود: «مرد با کسي همراه است که دوستش دارد». روشن‌تر و صريح‌تر از آن، روايتي است که در آن امام باقر عليه السلام مي‌فرمايد: يعْني: لا أُصَلِّي وَ لا أَصُومُ التَّطَوُّعَ، لَيسَ الْفَرِيضَه. [٢] منظور سائل آن است که: نماز نافله نمي‌خوانم و روزه مستحبي نمي‌گيرم، مقصود او نماز و روزه واجب نيست.