١٦٩.امام باقر عليه السلام : در حكمت آل داوود [آمده است] : « ... اى پسر آدم! دلت سخت گشته و عظمت خداوند را از ياد برده اى . اگر خدا را مى شناختى و عظمت او را مى دانستى ، پيوسته از او ترسان بودى و به وعده اش اميدوار . واى بر تو! چگونه به ياد گورت و تنهايى ات در آن نيستى؟» .

١٧٠.امام صادق عليه السلام : خداوند متعال به داوود عليه السلام وحى كرد : « ... چه شده است كه تو را خاموش مى بينم؟» . داوود گفت : ترس از تو ، زبان مرا فرو بسته است .

٧ / ٣

رغبت به آنچه نزد خداست

١٧١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : داوود عليه السلام گفت : پروردگارا! آن كه تو را بشناسد ، سزد كه اميدش را از تو نَبُرد .

١٧٢.امام على عليه السلام : براى كسى كه خداوند سبحان را مى شناسد ، سزاوار است كه به آنچه نزد اوست ، راغب باشد .

١٧٣.امام على عليه السلام : تعجّب مى كنم از كسى كه پروردگارش را مى شناسد ، چگونه براى سراى ماندگارى ، تلاش نمى كند!

٧ / ٤

فرمان بردارى از خدا

١٧٤.امام زين العابدين عليه السلام : خداشناسى و عمل ، دو يار همدم اند . پس ، هر كه خدا را بشناسد ، از او مى ترسد و ترس ، او را به فرمان بردارى از خدا برمى انگيزد . دانشمندان و پيروان آنها كسانى هستند كه خدا را شناختند و براى او كار كردند و خواهان او شدند . خداوند فرموده است : «از بندگان خدا ، تنها دانايان اند كه از او مى ترسند» .