١٧٠٩.تاريخ الطبرى ـ به نقل از محمّد بن قيس ـ: زُهَير بن قَين ، به سختى جنگيد و اين گونه مى گفت: {٠ من ، زُهَير هستم ، پسر قَين آنان را با شمشير ، از حسين ، مى رانم . ٠} و بر شانه حسين عليه السلام مى زد و مى گفت : {٠ به پيش ، كه تو ، هم هدايت شده اى و هم هدايت كننده ! امروز ، جدّت پيامبر صلى الله عليه و آله را ديدار مى كنى ، ٠} {٠ و نيز حسن و على مرتضى را و جعفر ، دارنده دو بال [ در بهشت ] ، آن جوان مرد دلير را ٠} {٠ و شير خدا [ ، حمزه ]، شهيد جاويدان را . ٠} كثير بن عبد اللّه شَعْبى و مهاجر بن اوس ، به او يورش بُردند و او را كُشتند .

١٧١٠.الإرشاد : شمر بن ذى الجوشن ، با يارانش ، به [ خيمه هاى ] آنان نزديك شدند . زُهَير بن قَين ـ كه خدايش رحمت كند ـ ، با ده تن از ياران حسين عليه السلام ، بر آنان يورش بُردند و آنان را از [ اطراف ]خيمه ها دور كردند . شمر بن ذى الجوشن ، دوباره بر آنان حمله بُرد و برخى را كُشت و بقيّه را به جايشان باز گردانْد . زُهَير بن قَين ، خطاب به حسين عليه السلام خواند : {٠ امروز ، جدّت پيامبر صلى الله عليه و آله را ديدار مى كنيم و نيز حسن و على مرتضى را ٠} {٠ و [جعفر] ، دارنده دو بال [ در بهشت ] ، جوان مرد دلير را . ٠}

١٧١١.مُثير الأحزان : زُهَير بن قَين ، پيش آمد و پيش روىِ حسين عليه السلام جنگيد ، در حالى كه مى گفت : {٠ من زُهَيرم ، پسر قَين آنان را با شمشير ، از حسين عليه السلام مى رانم . ٠} وقت نماز ظهر ، فرا رسيد . حسين عليه السلام به زُهَير بن قَين و سعيد بن عبد اللّه حنفى ، فرمان داد تا با نيمى از ياران باقى مانده اش ، جلوى او بِايستند . سپس حسين عليه السلام با يارانش نماز خوف خواند... و زُهَير ، به سختى جنگيد تا به شهادت رسيد.