در الأمالى شيخ صدوق ، از كعب الأحبار نقل شده كه گفته است : در كتاب ما (يعنى تورات) ، آمده : مردى از فرزندان محمّد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، كشته مى شود كه عَرَق مَركب يارانش خشك نشده ، وارد بهشت مى شوند و با حور العين ، هماغوش مى گردند . همچنين در برخى از منابع اهل سنّت ، از عمّار دُهْنى گزارش شده كه گفته است : على عليه السلام از كنار كعب گذشت . كعب گفت : از فرزندان اين مرد ، كسى در ميان گروهى (يارانش) كشته مى شود كه عَرَق اسبانشان خشك نشده ، به خدمت محمّد صلى الله عليه و آله وارد مى شوند . پس حسن عليه السلام عبور كرد . گفتند : اى ابو اسحاق ! اين است ؟ گفت : نه . پس حسين عليه السلام آمد . گفتند : اين است ؟ گفت : آرى . [١] و اينك ، اشاره اى كوتاه به زندگى نامه شمارى از برجسته ترين ياران امام حسين عليه السلام .

[١] گفتنى است در كتاب الدمعة الساكبة، ضمن نقل داستانى آمده كه زينب عليهاالسلام در شب عاشورا، خطاب به امام حسين عليه السلام گفت: «برادر! آيا يارانت را آزموده اى؟ من نگرانم كه تو را هنگام حمله دشمن و كشاكش شمشيرها تسليم دشمن كنند. امام عليه السلام گريست و در پاسخ فرمود: به خدا سوگند، آنها را آزموده ام. در ميان آنها، جز جنگاور دلاور و استوار نيست. به مرگ، همان اندازه علاقه دارند كه نوزاد به شير مادرش دارد». ليكن همان طور كه نويسنده اين كتاب، اعتراف كرده است، اين مطلب، در منابع معتبر، وجود ندارد.