١٦٨٤.مقاتل الطالبيّين ـ به نقل از حُمَيد بن مسلم ـ: مردى آمد و به ميان لشكر حسين عليه السلام در آمد و به نزد يكى از ياران ايشان رفت و به او گفت: از فلان پسرت ، خبر رسيده كه جنگجويان ديلم ، او را اسير كرده اند . پس با من بيا تا در پرداخت فِديه اش بكوشيم. او گفت: تا چه كنم ؟ او و خودم را به حساب خدا ، وا مى گذارم . امام حسين عليه السلام به او فرمود : «برو كه بيعتم را از تو برداشتم و فِديه پسرت را هم به تو مى بخشم». او گفت: هرگز ! از تو جدا شوم و سپس خبرت را از مسافران بپرسم ؟ به خدا سوگند كه اين ، هرگز اتّفاق نمى افتد و از تو جدا نمى گردم ! سپس ، به آنان يورش بُرد و جنگيد تا كشته شد . رحمت و رضايت خدا بر او باد !

٣ / ٦

دو جوان جابرى

سيف بن حارث بن سَريع و مالك بن عبد بن سَريع ، دو برادرِ مادرى و نيز پسرعموى يكديگر بودند. [١] از سيف ، به صورت هاى گوناگون ، نام برده اند: سيف بن حارث بن سريع ، سيف بن حارث ، شَبيب بن حارث بن سريع و سُفيان بن سريع . از مالك نيز با نام هاى مختلفى ياد كرده اند: مالك بن عبد بن سريع [٢] ، مالك بن عبد اللّه بن سريع [٣] ، مالك بن عبد اللّه حائرى و مالك بن سريع . اين دو ، از ياران امام حسين عليه السلام بودند [٤] و در لحظات سخت روز عاشورا ، گريان ، نزد امام عليه السلام آمدند. وقتى امام عليه السلام از علّت گريه آنها پرسيد، دليل آن را نگرانى نسبت به حال امام عليه السلام و عدم توانايى جهت دفع دشمن ، بيان كردند . امام عليه السلام نيز براى آنها ، دعا كرد . نام اين دو در زيارت هاى «ناحيه» و «رجبيّه» [٥] آمده است. در «زيارت ناحيه» مى خوانيم : سلام بر شَبيب بن حارث بن سَريع ! سلام بر مالك بن عبد بن سَريع !

[١] سب اين دو ، به خاندان فائش بن جابر (جُبَير) بن عبد اللّه بن قادم بن يزيد بر مى گردد.[٢] ر. ك: زيارت ناحيه به روايت از «الإقبال».[٣] ر. ك: زيارت ناحيه به روايت از المزار الكبير و مصباح الزائر .[٤] در رجال الطوسى ، نام «سفيان بن سريع» و «مالك بن سريع» آمده است.[٥] در زيارت رجبيّه آمده است : «سيف بن حارث و مالك بن عبداللّه حائرى» .