جَون ، كه با نام هاى : جوين ، جون بن حَوى [١] ، جَون بن حَرى [٢] ، جُوَين بن ابى مالك و حَوى ، در منابع از او ياد شده است . وى ، برده سياهى بود از ياران امام حسين عليه السلام . وى ، روز عاشورا خواست تا به ميدان برود ؛ ولى امام عليه السلام از وى خواست كه از اين كار ، منصرف شود ؛ امّا جَون ، ضمن پافشارى براى رفتن به ميدان ، به امام عليه السلام گفت : به خدا سوگند ، بويى بد ، تبارى پست و رنگى سياه دارم پس بهشت را از من دريغ مَدار تا بويم ، خوش و تبارم ، نيكو و رويم سپيد شود ! نه! به خدا سوگند ، از شما جدا نمى شوم تا اين كه خون سياهم با خون شما ، در آميزد . سپس به ميدان آمد و با خواندن اين اشعار ، به صف دشمن ، حمله ور شد : ٠ فاجران ، چگونه مى بينند شمشير زدن سياهى را كه با شمشير مَشرَفى بُرَنده تيز مى زند ؟ ٠ ٠ با شمشيرى آخته ، از فرزندان محمّد صلى الله عليه و آله دفاع مى كنم. [٣] دفاع مى كنم از آنان ، با زبان و دستم. ٠ ٠ با اين كارها ، رستگارىِ روز وارد شدن (قيامت) را از معبود يگانه تنها، اميد دارم؛ ٠ ٠ زمانى كه شفاعت كننده اى همانند احمد ، در پيشگاه او نيست . ٠ اين خدمت گزار راستين آل محمّد صلى الله عليه و آله نيز جنگيد تا به خيل شهيدان پيوست . در گزارشى آمده كه امام عليه السلام ، بر سرِ جنازه او ايستاد و براى او ، اين چنين دعا كرد : خداوندا ! صورت او را نورانى و بويش را خوش گردان و او را با نيكان ، محشور كن و ميان او و محمّد و خاندان محمّد صلى الله عليه و آله ، آشنايى برقرار نما . از امام زين العابدين عليه السلام ، روايت شده كه پس از ده روز كه مردم ، براى دفن شهدا آمدند ، از جنازه او بوى مُشك، استشمام مى شد . در «زيارت ناحيه مقدّسه» ، آمده است : سلام بر جون بن حَرِى [٤] ، غلام ابو ذر غفارى ! در «زيارت رجبيّه» [٥] هم نام وى آمده است .

[١] در زيارت ناحيه به روايت الاقبال ، اين گونه آمده است .[٢] در زيارت ناحيه به روايت بحارالأنوار از الإقبال ، اين گونه آمده است .[٣] اين بيت ، در مصدر ، اشكالاتى داشت و ما صحيح آن را از متن هاى ديگر ، در اين جا آورده ايم.[٤] در روايت مصباح الزائر و المزار الكبير ، «بن حَرّى» نيامده است .[٥] در زيارت رجبيه ، «جون مولى أبي ذر» آمده است .