امام حسين عليه السلام ، در آغاز ورود به كربلا ، نقطه اى را براى بر پا كردن خيمه ها در نظر گرفت كه در صورت وقوع درگيرى با دشمن ، از دو ويژگى برخوردار باشد : ١ . دشمن ، از يك سو بيشتر نتواند به آنها حمله كند ؛ ٢ . زنان و كودكان ، امنيت بيشترى داشته باشند . از اين رو ، امام عليه السلام دستور داد خيمه ها را در منطقه اى زدند كه پشتِ آن ، نيزار بود ، به گونه اى كه دشمن نمى توانست از پشت به سپاه امام عليه السلام ، حمله كند . در گزارش طبرى ، چنين آمده است : حسين عليه السلام ، راه افتاد و طليعه سپاه عبيد اللّه ، با او برخورد كردند . وقتى چنين ديد ، راهش را به سوى كربلا ، كج كرد و براى اين كه تنها از يك جانب بجنگد ، نيزار و گياهان تازه را در سمت پشتِ سر قرار داد و خيمه هايش را بر پا كرد . [١] و در گزارش ابن اعثم ، مى خوانيم : ياران حسين عليه السلام ، فرود آمدند و بارها را در حوالى فرات ، مستقر كردند و خيمه ها را براى خانواده حسين عليه السلام و فرزندانش ، بر پا نمودند و خويشاوندانش ،

[١] ر. ك : ج ٥ ص ٣٥١ ح ١٥١١ .[٢] ر. ك : ج ٥ ص ٣٦٤ ح١٥١٩ .[٣] ر. ك : ص ٦١ ح ١٦٠٥.[٤] ر. ك : ص ٦١ ح ١٦٠٥.[٥] ر. ك: ص ٦٣ ح ١٦٠٥.[٦] ر . ك : ص ٨٤ (فصل دوّم / سخنى در باره شمار دو سپاه) .[٧] ر. ك : ص ١٥٣ ح ١٦٥٦ .[٨] ر. ك: ص ١٥٣ ح ١٦٥٦ .[٩] ر . ك : ص ١٥٣ ح ١٦٥٦.[١٠] ر . ك : ج ٧ ص ١٧ ح ١٧٦٤ .