١٧٥٥.تاريخ الطبرى ـ به نقل از فُضَيل بن خديج كِنْدى ـ: يزيد بن زياد، يعنى همان ابو شَعثاى كِنْدى ، از تيره بنى بَهدَله ، پيشِ روى حسين عليه السلام ، دوزانو نشست و صد تير انداخت كه پنج تير از آنها هم به خطا نرفت . او تيرانداز [ ماهرى ] بود و هر گاه تيرى مى انداخت ، مى گفت : {٠ من ، پسر بَهدَله ام سواركارى يكّه ام . ٠} حسين عليه السلام نيز مى فرمود: «خدايا ! پرتابش را درست و و پاداشش را بهشت ، قرار بده». پس چون تيرهايش را انداخت، برخاست و گفت: تنها پنج تير به خطا رفت . برايم روشن است كه پنج نفر را كشته ام . او در زمره نخستين شهيدان بود و رَجَزش در آن روز ، اين بود : {٠ من يزيدم و پدرم ، مُهاصِر است شجاع تر از شيرى كه در بيشه ، كمين كرده است . ٠} {٠ پروردگارا ! من ، ياور حسينم و رها كننده و وا گذارنده ابن سعد . ٠} يزيد بن زياد بن مُهاصِر ، از كسانى بود كه همراه عمر بن سعد ، به سوى حسين عليه السلام حركت كرد ؛ امّا هنگامى كه آنان، پيشنهادهاى حسين عليه السلام را نپذيرفتند [ و او را ملزم به خواسته هاى نابه جاى خود كردند ]، به سوى حسين عليه السلام آمد و همراه او جنگيد تا كشته شد .

١٧٥٦.أنساب الأشراف : ابو شَعثا، يزيد بن زياد بن مُهاصِر بن نعمان كِنْدى، پيشِ روى حسين عليه السلام دو زانو نشست و هشت تير انداخت كه پنج تير از آنها ، اصابت كرد و پنج تن [ از سپاه دشمن ] را كُشت . آن گاه ، چنين خواند : {٠ من ، يزيدم و پدرم ، مُهاصِر است شجاع تر از شيرى كه در بيشه ، كمين كرده است . ٠} {٠ پروردگارا ! من ، ياور حسينم و رها كننده و وا گذارنده ابن سعد . ٠} ابو شعثا ، با همراهيان عمر بن سعد بود ؛ امّا هنگامى كه آنان ، درخواست هاى حسين عليه السلام را رد كردند و نپذيرفتند، به سوى حسين عليه السلام رفت و [ همراه او ] جنگيد تا كُشته شد .