١٧١٢.مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى : زُهَير بن قَين بَجَلى به ميدان آمد ، در حالى كه مى گفت: ٠ من زُهَير هستم ، پسر قَين شما را با شمشير ، از حسين عليه السلام مى رانم . ٠ ٠ بى گمان ، حسين عليه السلام يكى از دو سِبط [ ِ پيامبر صلى الله عليه و آله ]است از خاندانى نيك و پرهيزگار و آراسته . ٠ ٠ همان پيامبر خدا ، بى هيچ دروغى شما را [ با شمشير ] مى زنم و در اين كار ، هيچ اشكالى نمى بينم . ٠ همچنين ، نقل شده كه چون زُهَير خواست كه حمله كند، رو به روى حسين عليه السلام ايستاد و بر شانه اش زد و گفت: حسين ، اى راه نماى ره يافته ! به پيش ! [١] سپس ، به سختى جنگيد . كثير بن عبد اللّه شَعْبى و مهاجر بن اوس تميمى ، به او حمله كردند و او را كُشتند . حسين عليه السلام ، هنگامى كه زُهَير به زمين افتاد ، فرمود : «خداوند ، تو را [ از رحمتش ]دور نكند ـ اى زُهَير ـ ، و قاتلت را لعنت كند ؛ مانند لعن كسانى كه آنها را به بوزينه و خوك ، تبديل كرد !» .

ر. ك: ص ٢١ (فصل يكم / پاسخ خانواده و ياران امام عليه السلام و ص ٨٩ (فصل دوم / سخن گفتن زهير بن قين با لشكر كوفه) . و ج ٥ ص ٢١٩ (بخش هفتم / فصل هفتم / بسته شدن راه بر امام عليه السلام توسّط حُر) و ص ٢٤٥ (فصل هفتم / سخنرانى امام عليه السلام در ذى حسم) و ص ٢٥١ (فصل هفتم / سخنرانى امام عليه السلام براى ياران خود و ياران حر در بيضه) و ص ٢٨٧ (فصل هفتم / نامه ابن زياد به حر ، جهت سختگيرى بر امام عليه السلام ) و ص ٣٥٩ (بخش هشتم / فصل يكم / سرزمين اندوه و بلا) .

[١] اين ، همان اشعارى است كه از حَجّاج بن مَسروق نيز نقل شد .