بر پايه شمارى از روايات ، ياران امام حسين عليه السلام ، جايگاه خود در بهشت را مى ديدند و بدين جهت ، با اشتياق كامل به استقبال شهادت مى رفتند . محمّد بن عُماره مى گويد كه از امام صادق عليه السلام پرسيدم : ياران امام حسين عليه السلام ، چگونه از مرگ استقبال مى كردند ؟ فرمود : پرده از برابرِ آنها كنار رفت تا اين كه جايگاهشان را در بهشت ، ديدند . در روايت ديگرى از امام زين العابدين عليه السلام ، آمده است كه شب عاشورا ، پس از آن كه امام حسين عليه السلام اجازه داد تا يارانش او را تنها بگذارند و آنها نپذيرفتند ، امام عليه السلام تأكيد كرد كه : شما ، فردا چنان كشته مى شويد كه هيچ كس از شما ، نجات پيدا نمى كند . آنها گفتند : ستايش ، خدايى را كه به ما با كشته شدن با تو ، شرافت بخشيد ! سپس امام عليه السلام ، براى آنها دعا كرد و فرمود : سرتان را بالا بگيريد و نگاه كنيد . آنان به جايگاه و منزلگاه هايشان در بهشت ، نگاه كردند ، در حالى كه آن امام عليه السلام به ايشان مى فرمود : فلانى ! اين ، جاى توست . فلانى ! اين ، قصر توست . فلانى ! اين درجه توست . پس هر كدام از آنها ، با سينه و صورت خود ، از تيرها و شمشيرها استقبال مى كرد تا در بهشت به جايگاهش برسد . دستيابى ياران امام عليه السلام به قلّه يقين ، ايجاب مى كرد كه روز عاشورا ، هر چه اوضاعْ بحرانى تر مى شد ، آرامش آنها ، بويژه كسانى كه از كمالات بيشترى برخوردار بودند ، افزون تر گردد ، چنان كه از امام زين العابدين عليه السلام ، روايت شده كه فرمود : و حسين عليه السلام و كسانى از ياران ويژه او كه همراهش بودند ، رنگ [ چهره هاى ] آنها مى درخشيد و تن و جانشان ، آرام بود و برخى به برخى ديگر مى گفتند : ببينيد ! هيچ باكى از مرگ ندارد .