٣٧٥٧.دعائم الإسلام : به امام حسين عليه السلام گفته شد : عبد اللّه بن عامر ، [١] امروز ، فلان مقدار صدقه داد و فلان تعداد ، بنده آزاد كرد . فرمود : «حكايت عبد اللّه بن عامر ، حكايتِ دزدى است كه از حاجيان مى دزدد و سپس ، آنچه را دزديده ، صدقه مى دهد . صدقه پاكيزه ، صدقه كسى است كه بر پيشانى اش عَرَق نشسته و چهره اش غبار گرفته باشد» . به امام صادق عليه السلام گفته شد : منظور ايشان، كه بود ؟ فرمود : «مقصودش على عليه السلام بود [كه از دست رنجِ خويش ، نه از بيت المال ، صدقه مى داد]» .

٣٧٥٨.تاريخ أصبهان ـ به نقل از ابو اسحاق ، از امام حسين عليه السلام: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «كسى كه مالى را از حرام به دست مى آورد و سپس ، آن را صدقه مى دهد ، از او پذيرفته نمى شود ، مگر مانند [قبولىِ صدقه] زن زناكارى كه مزد زنايش را به بيماران ، صدقه مى دهد !» .

١ / ٤

بندگى راستين

٣٧٥٩.الإقبال ـ از امام حسين عليه السلام ، در دعاى عرفه منسوب ب: خداى من ! اين، خوارى من است كه بر تو آشكار است و اين، حال من است كه از تو پنهان نيست . رسيدن به تو را از تو مى خواهم و با تو به تو ره مى جويم . پس مرا با نور خود ، ره بنما و به بندگى راستين در پيشگاهت، موفّق بدار.

[١] عبد اللّه بن عامر بن كريز قُرَشى عبشمى، پس از ابوموسى اشعرى، كارگزار عثمان در بصره بود. عثمان، همچنين او را پس از عثمان بن ابى العاص به حكومت سرزمين فارس، منصوب كرد . عبد اللّه تا زمان كشته شدن عثمان، حاكم بصره بود و زمانى كه خبر قتل عثمان را شنيد ، هر چه از بيت المال در اختيار داشت، با خود برداشت و به مكّه رفت. وى، بار ديگر در دوران معاويه، سه سال حاكم بصره شد. عبد اللّه بن عامر، در زمان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به دنيا آمد و گفته اند كه در سال ٥٧ يا ٥٨ هجرى از دنيا رفت.