٣٦٧٤.شرح الأخبار ـ به نقل از بشر بن غالب ـ: من نزد حسين بن على عليه السلام نشسته بودم كه مردى آمد و گفت : اى ابا عبد اللّه ! شنيدم كه مردى به خاطر مرگ معاوية بن ابى سفيان مى گِريد. حسين عليه السلام فرمود : «خداوند ، به اشكش پايان ندهد و در غمش ، گشايش حاصل نگردد و اندوهش، برطرف نشود و حزنش، آرام نگيرد! آيا پس از او كسى را بدتر از وى مى بينى؟! [گريه كننده] خير نبيند! به خدا سوگند ، از پشيمانان خواهد شد» .

٣٦٧٥.عيون الأخبار، ابن قُتَيبه : معاويه گفت : سزا نيست كه هاشمى ، بخشنده نباشد و اُمَوى ، بردبار نباشد و زبيرى ، شجاع نباشد و مخزومى ، متكبّر نباشد. اين سخن به حسين بن على عليه السلام رسيد . فرمود : «خدا او را بكُشد! مى خواهد كه بنى هاشم ، آن قدر ببخشند كه هر چه دارند ، از دست بدهند و بنى اميّه ، بردبارى كنند و محبوبِ مردم شوند و خاندان زبير ، شجاعت ورزند و از ميان بروند و مخزوميان ، تكبّر كنند و منفورِ مردم شوند» .