٣٧١٧.الفتوح ـ پس از يادكرد گفتگوى ميان امام حسين عليه السلام: عمر به هيچ كدام [از راه حل ها] پاسخِ مثبت نداد . حسين عليه السلام از او روى گردانْد ، در حالى كه به عمر مى فرمود : «تو را چه مى شود ؟! خداوند ، به زودى و تندى ، تو را در بسترت سر ببُرَد و تو را در روز حشر و نشرت نيامرزد، كه به خدا سوگند ، اميد مى بَرَم كه از گندم عراق ، جز اندكى نخورى!» .

راجع: ج ٦ ص ١٢٥ (بخش هشتم / فصل دوم / سخن گفتن امام عليه السلام با عمر بن سعد).

١١ / ٦

خبر دادن از آينده دشمنان خود

٣٧١٨.الملهوف ـ از امام حسين عليه السلام در سخنش در روز عاشورا: هان! به خدا سوگند كه پس از آن ، جز به مقدار سوار شدن بر اسبى نخواهيد زيست تا آن كه آسياب بچرخد و قلّابتان بلرزد . [١] عهدى است كه پدرم [على عليه السلام ] ، از جدّم [پيامبر صلى الله عليه و آله ] براى من نقل كرده است : «شما با شريكانى كه قائليد ، كارتان را هماهنگ و عزمتان را جزم كنيد و بى آن كه پرده پوشى كنيد ، كار مرا يكسره كنيد و مهلتم ندهيد» . «من بر خداوند ـ پروردگارم و پروردگار شما ـ توكّل كردم . هيچ جنبنده اى نيست ، مگر آن كه زمام اختيارش به دست اوست . بى گمان ، پروردگار من ، بر صراط مستقيم است» .

٣٧١٩.تاريخ الطبرى ـ به نقل از حُمَيد بن مسلم ، از امام حسين عليه ال: آيا به كُشتن من ، تحريك مى كنيد ؟ هان ! به خدا سوگند ، ديگر پس از من ، نمى توانيد بنده اى از بندگان خدا را بكُشيد . خدا به خاطر كُشتن من ، بر شما خشم خواهد گرفت . به خدا سوگند ، من اميد مى بَرَم كه خدا با خوار كردن شما ، مرا گرامى بدارد و سپس ، انتقام مرا از شما از جايى كه نمى دانيد ، بگيرد . هان! به خدا سوگند ، اگر مرا بكُشيد ، خداوند ، ميان شما درگيرى مى اندازد و خون هايتان را مى ريزد و سپس برايتان ، جز به اين رضايت نمى دهد كه عذاب دردناكِ شما را دوچندان كند .

[١] كنايه از دگرگونىِ سريع احوال دنياست .