دانشنامه امام حسين عليه السلام بر پايه قرآن، حديث و تاریخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠٧

٣٦٨٨.الأخبار الطِوال : حسين بن على عليه السلام نامه اى به پيروانش در بصره نوشت و آن را با يكى از طرفداران خود به نام سلمان فرستاد . متن آن نامه چنين بود : «به نام خداوند بخشنده مهربان . از حسين بن على به مالك بن مَسمَع و احنف بن قيس و مُنذِر بن جارود و مسعود بن عمرو و قيس بن هيثم . سلامٌ عليكم ! امّا بعد ، من ، شما را به زنده داشتن نشانه هاى حق و ميراندن بدعت ها فرا مى خوانم . اگر اجابت كنيد ، به راه هاى هدايت ، ره نمون مى شويد . والسّلام !» .

٩ / ٢

امر به معروف و نهى از منكر

٣٦٨٩.الفتوح ـ از امام حسين عليه السلام ، در وداع با قبر جدّش: خدايا! اين قبر پيامبرت محمّد صلى الله عليه و آله است و من ، پسر دختر محمّد ؛ و مى دانى كه چه به من رسيده است . خدايا! من ، معروف را دوست و منكَر را ناپسند مى دارم . . . . [١]

٣٦٩٠.الفتوح ـ در باره وصيّت امام حسين عليه السلام به برادرش م: حسين عليه السلام فرمود : «تو ـ اى برادرم ـ منعى نيست كه در مدينه بمانى و از سوى من ، مراقب اوضاع باشى و چيزى از اخبار آنان را از من، مخفى مدارى». آن گاه حسين عليه السلام ، كاغذ و قلمى خواست و نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان . اين است آنچه حسين بن على بن ابى طالب ، به برادرش محمّد بن حنفيّه، فرزند على بن ابى طالب ، وصيّت مى كند: به راستى كه حسين بن على ، شهادت مى دهد كه جز خداى يگانه ، خدايى نيست و همتايى ندارد ، و به راستى كه محمّد ، بنده و فرستاده اوست و پيام حق را از جانب او (خدا) آورْد، و به راستى كه بهشت ، حق است و دوزخ ، حق است و قيامت ، بى شك ، خواهد آمد و خداوند ، بدن ها[ى خفته] را از قبرها بر خواهد انگيخت. به درستى كه من، از روى ناسپاسى و زياده خواهى و براى فساد و ستمگرى ، قيام نكردم ؛ بلكه براى تحقّق رستگارى و نيكْ روزى امّت جدّم پيامبر صلى الله عليه و آله ، قيام نمودم . مى خواهم امر به معروف و نهى از منكر نمايم و به سيره جدّم محمّد و پدرم على بن ابى طالب ، رفتار كنم... . آن كه از روى حقجويى، مرا [به داشتنِ حق] بپذيرد، خداوند ، سزاوارتر به داشتنِ حق است [و پاداش او را خواهد داد]، و اگر كسى در اين دعوت، دستِ رد بر [سينه ]من زند ، شكيبايى مى ورزم تا خداوند ، ميان من و اين گروه ، بر پايه حقيقت ، داورى كند و به حق، حكم دهد، كه او بهترينِ داوران است. برادرم ! اين است وصيّت من به تو. جز از خداوند ، توفيق ، طلب نمى كنم، بر او توكّل مى كنم و به سوى او باز مى گردم . درود بر تو و هر آن كه از راه درست ، پيروى كند ! و نيرو و توانى، جز از [جانب] خداوندِ برتر و بزرگ نيست».