٣٥٦٣.تأويل الآيات الظاهرة : امام حسين عليه السلام در كربلا ، خطاب به يارانش فرمود : «آيا سرآغازِ كار خودم و شما را ـ كه دوستان و دوستداران ما و دشمنانِ دشمنانمان هستيد ـ برايتان نگويم تا تحمّل آنچه خود را در معرضش قرار داده ايد ، برايتان آسان شود ؟» . گفتند : چرا ، اى فرزند پيامبر خدا ! فرمود : «خداوند ، چون آدم عليه السلام را آفريد و كامل كرد و نام هاى همه چيز را به او ياد داد و بر فرشتگان عرضه داشت ، محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين را پنج روح در پشتِ آدم عليه السلام قرار داد و نورهايشان ، در افق آسمان ها و حجاب ها و بهشت و كرسى و عرش مى تابيد . سپس ، خداوند ، فرشتگان را از سرِ تعظيم به سجود در برابر آدم عليه السلام فرمان داد ؛ زيرا او را بزرگ داشته و ظرفِ اين پنج روحى قرار داده بود كه نورشان ، همه افق ها را فرا گرفته بود . پس فرشتگان ، سجده كردند ، جز ابليس ، كه از فروتنى در برابر شكوه عظمت الهى و نورهاى ما اهل بيت ، خوددارى ورزيد ، در حالى كه همه فرشتگان در برابر آن ، فروتنى كرده بودند . پس كبر ورزيد و با خوددارى ورزيدن [از سجده] و تكبّرش از كافران شد» .

٣٥٦٤.علل الشرائع : حبيب بن مُظاهر اسدى به امام حسين عليه السلام گفت : شما پيش از آن كه خداى عز و جل ، آدم عليه السلام را بيافريند ، چه بوديد ؟ امام عليه السلام فرمود : «ما تنديس هايى از نور بوديم كه گِرداگِرد عرش رحمان ، مى چرخيديم و تسبيح و تهليل و سپاس گزارى را به فرشتگان مى آموختيم» .

٣٥٦٥.كنز الفوائد ـ به سندش ، از امام حسين عليه السلام ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : «به بهشت در آمدم . ديدم كه بر درِ آن با طلا نوشته اند : خدايى جز خداى يكتا نيست . محمّد ، حبيب خداست . على بن ابى طالب، ولىّ خداست . فاطمه ، آيتِ خداست . [١] حسن و حسين ، برگزيدگان خدايند . لعنت خدا بر دشمنان اينان باد! » .

[١] حَبيب به معناى «محبوب»، و ولى به معناى «دوست» و «ولايتْ يافته»، و آيت نيز به معناى «نشانه» و «جلوه گاه» است.