٣٥٣٥.الفتوح : حسين عليه السلام رفت تا به ذات عِرق [١] رسيد . در آن جا مردى از بنى اسد به نام بِشْر بن غالب را ديد و از او پرسيد : «از كدام قبيله اى ؟» . گفت : از بنى اسد . فرمود : «اى مَرد بنى اسدى! از كجا مى آيى ؟» . گفت : از عراق . فرمود : «وقتى عراقيان را ترك كردى ، چگونه بودند ؟» . گفت : اى فرزند دختر پيامبر خدا ! آنها را در حالى پشتِ سر نهادم كه دل هايشان با تو و شمشيرهايشان با بنى اميّه بود . حسين عليه السلام به او فرمود : «اى برادر عرب ! راست گفتى . خداى ـ تبارك و تعالى ـ هر چه بخواهد ، مى كند و بر هر چه اراده كند ، حكم مى رانَد» . مرد اسدى به ايشان گفت : اى فرزند دختر پيامبر خدا! از اين سخن خداى متعال به من خبر ده : «روزى كه هر دسته از مردم را با پيشوايشان، فرا مى خوانيم» . حسين عليه السلام فرمود : «آرى ، اى مَرد بنى اسدى ! آنها دو گونه پيشوا هستند : پيشواىِ هدايت كه به هدايتْ فرا مى خواند، و پيشواى گم راهى كه به بيراهه فرا مى خوانَد . هر كس ، دعوت پيشواى هدايت را پاسخ دهد ، به بهشتْ ره نمون مى شود و هر كس به پيشواى گم راهى پاسخ گويد ، به دوزخ در مى آيد» .

[١] ذات عِرق ، در حدّ فاصل بيابان نَجد در شمال عربستان و سرزمين تهامه،واقع شده و ميقات عراقيان است . نيز گفته شده كه نام كوهى در راه مكّه است (ر. ك: نقشه شماره ٣ در پايان جلد ٥).