روايات ائمه اثنى عشر، از نظر شيعه «١» و اهل تسنّن متواتر است.
ديدگاه شيعه در تعيين دوازده امام‌ از ديدگاه شيعه اماميه، امامان راستين، همان دوازده نفرى هستند كه در روايات نام آنها آمده است:
١- جابر بن عبدالله مى‌گويد: «وقتى كه خداوند آيه: «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا أَطيعُوا اللَّهَ وَ أَطيعُوالرَّسُولَ وَ أُوْلِى الْامْرِ مِنْكُمْ» «٢» را بر رسول خدا نازل كرد، گفتم: اى پيامبر! خدا و پيامبر را شناختيم، امّا اولى‌الامر كه اطاعت آنها مقرون اطاعت توشده، چه كسانى هستند؟ فرمود: آنان جانشينان من هستند و پس از من امامان مسلمانان مى‌باشند اولشان على بن ابى طالب، سپس حسن، حسين، على بن حسين، محمد بن على- كه در تورات معروف به باقر است و تو او را مى‌بينى و وقتى او را ديدى سلام مرا به او برسان- سپس جعفر بن محمد الصادق، موسى بن جعفر، على بن موسى، محمد بن على، على بن محمد، حسن بن على، سپس همنام و هم كنيه من، حجت خدا در زمين، ذخيره خدا در بين مردم، فرزند حسن‌بن على؛ اين همان‌است كه خداوند به دست او مشارق و مغارب زمين را فتح مى‌كند.» «٣» ٢- همچنين در حديث معراج، ولايت و امامت دوازده امام (ع) به پيامبر ابلاغ شده و از تك تك آنان و بخصوص از حضرت على (ع) و حضرت مهدى (ع) تمجيد و اكرام به عمل آمده است. «٤» با توجه به اين روايات روشن است كه آن دوازده خليفه و جانشين كه وصف نقيب بودن را دارند و امر امت در صورت پيروى ايشان، بالا خواهد بود كه كنايه‌