زمينه‌اى را فراهم آورند كه بتوانند حافظ اسلام باشند و اين از اهم واجبات است.» «١» پس هر گاه فردى بگويد، فقها مطلقاً نبايد در امور اجتماعى و حكومتى مردم دخالت كنند و كار دنيا را به ديگران سپرده و به آخرت مردم بپردازند، اين روايت به شدت اين نظريه را رد مى‌كند؛ زيرا تعبير «حصون الاسلام» و وظيفه نگهبانى از مكتب اسلام با اين عمل سازگار نيست. از طرفى اگر فردى بگويد: فقها در بعضى از امور حكومتى و اجتماعى مى‌توانند دخالت كنند، امّا حق دخالت تام در همه امور حكومتى را ندارند، در واقع اين قول مستلزم اين است كه فقها حافظ بعضى از احكام اسلام باشند و اين نظر هم با تعبير حصون اسلام سازگار نيست؛ زيرا اسلام به صورت مطلق به كار رفته و مقيد به بعضى از احكام نشده است. علاوه بر اين، حفاظت و نگهبانى از اسلام آنگاه نتيجه بخش خواهد بود كه از همه احكام و جوانب آن حفاظت شود و اگر جزئى از آن بدون محافظ رها شود و معطل بماند، از آن طريق شكافى رخ داده و به همه جوانب و ابعاد آن سرايت خواهد كرد.
ه- روايت سكونى‌ سكونى از امام صادق (ع) نقل مى‌كند كه پيامبر اكرم (ص) فرمود:
«الْفُقَهاءُ امَناءُ الرُّسُلِ ما لَمْ يَدْخُلُوا فِى الدُّنْيا ...» «٢» معارف دينى ١١٥ ٢ - بالا بردن روحيه رزمى و دلاورى ص : ١١٣ فقها امين و مورد اعتماد پيامبران هستند تا هنگامى كه وارد (مطامع و لذائذ و ثروتهاى نارواى) دنيا نشده‌اند.
منظور از «امَناءُ الرُّسُل» كسانى هستند كه در امور و شؤونى از پيامبران مورد اعتمادند كه آن امور قابل انتقال و امانت دادن باشند. و از اين رو فقهاى عادل در اجراى قوانين، فرماندهى سپاه، اداره جامعه و امور اجتماعى و دفاع از احكام و مملكت اسلامى و قضاوت و ... مورد اعتماد پيامبران و مأمور انجام آنها هستند. «٣» و- خطبه امام حسين (ع) در مكه‌ خطابه مشهورى را امام حسين (ع) در «منى» پيرامون امر به معروف و نهى از منكر