اى مردم! ستمهاى شما به زيان خود شماست، بهره‌اى از زندگى دنيا (مى‌بريد) سپس بازگشت شما به سوى ماست و شما را به آنچه عمل مى‌كرديد خبر مى‌دهيم (و هر كس را به كيفر خود مى‌رسانيم).
افرادى كه در عين تنگدستى و نياز، دست تعدى به اموال مردم دراز ننموده و در دوران شدت و هيجان شهوت به نواميس مردم تجاوز نمى‌كنند، اين چنين اجتناب، دليلى جز ايمان به خدا و اميد به پاداش و بيم از كيفر ندارد.
٤- پرورش فضائل اخلاقى‌ تمايل به فضايل اخلاقى و سجاياى انسانى، جزو سرشت ماست. ميل به خوبيها و تنفر از بديها، در ما ريشه فطرى دارد و كسى را نمى‌يابيم كه وفاى به پيمان را خطا و پيمان شكنى را فضليت و پاكى بشمارد و يا امين بودن را بد، و خائن بودن را خوب بداند. اديان و مذاهب، با وعده پاداشها و كيفرهاى الهى، در پرورش اين نوع روحيات عالى انسانى، نقش مؤثرى دارند. دانشمندان، مذهب را پشتوانه اخلاق مى‌دانند و اخلاق غير متكى به مذهب را غير قابل قبول تلقى مى‌كنند، زيرا روشن است كه مراعات اصول اخلاق مانند عفت، امانت، راستى، درستى، فداكارى، دستگيرى از بينوايان و ... در بسيارى ازمواقع با يك سلسله محروميتهاى مادى همراه است و دليلى ندارد كه فردى بدون جهت و بدون انگيزه روحى و معنوى، آن محروميتها را تحمل كند، مگر اينكه معتقد گردد كه اين محروميتها در سراى ديگر پاداش داشته و جبران خواهد شد و يا آلودگى به اين لذايذ زود گذر نامشروع، كيفرهاى سختى را به دنبال خواهد داشت.
قرآن مى‌فرمايد:
لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ وَلَدَارُ الْآخِرَةِ خَيْرٌ وَلِنِعْمَ دَارُ الْمُتَّقِينَ‌ براى كسانى كه نيكى كردند در اين دنيا نيكى است و سراى آخرت از آن هم بهتر است و هر آينه سراى پرهيزكاران نيكو است.
قرآن كريم با اشاره به اينكه كار خير، اجر اخروى بسيارى به دنبال دارد، و سبب مى‌شود كه در دنيا نيز خير و نيكى به انسان مؤمن برسد، فرد باايمان را در پرورش فضائل اخلاقى تشويق مى‌كند.