مسأله آن قدر مهم است كه قرآن هر پيامبرى را به عنوان «نذير» معرفى كرده است.
«وَ انْ مِنْ امَّةٍ الَّا خَلافيها نَذيرٌ» «١» هيچ امّتى نيست جز اين كه بيم دهنده‌اى داشته است.
اين مطلب شايد بدان جهت باشد كه انسان به خاطر ترس بيشتر به سوى انجام وظايف تحريك مى‌شود تا بوسيله اميد.
٤- اتمام حجت بر بندگان‌ خداوند انسانها را آفريد تا با اختيار خود راه كمال را طى كنند و اگر سركشى كردند آنان را به كيفر برساند. كيفر منحرفان آن گاه رواست كه آنان از راه درست و كژ راهه آگاه شده باشند و آثار انتخاب يكى از دو راه را دريافته باشند. خداوند پيامبران را مى‌فرستد تا بشر را راهنمايى كنند و حجت را بر او تمام نمايند تا مبادا در قيامت انسانها بهانه آورند كه ما نمى‌دانستيم و راه صواب و خطا را نمى‌شناختيم، چرا كسى را براى راهنمايى ما نفرستادى تا از او پيروى كنيم.
«وَ لَوْ انَّا اهْلَكْناهُمْ بِعَذابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقالُوا لَوْلا ارْسَلْتَ الَيْنا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ اياتِكَ مِنْ قَبْلِ انْ نَذِلَّ وَ نَخْزى‌» «٢» و اگر آنان را به وسيله عذابى قبل از ارسال پيامبر هلاك مى‌كرديم، هر آينه مى‌گفتند:
اى پروردگار ما، چرا به سوى ما پيامبرى نفرستادى تا قبل از اينكه ذليل و خوار شويم آيات تو را پيروى كنيم.
پس ارسال پيامبران براى جلوگيرى از اين بهانه‌ها و تمام كردن حجّت است.
«رُسُلًا مُبَشِّرينَ وَ مُنْذِرينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ» «٣» پيامبرانى بشارت دهنده و بيم دهنده (فرستاديم) تا براى مردم عليه خداوند حجتى بعد از (آمدن) پيامبران نباشد.