معارف دينى - علی نوری، علیرضا؛ ابراهیم زاده، عبد الله - الصفحة ٤٨
٢- يادآورى خدا و نعمتها و عذابهاى الهى در گذشته و حال (تذكر)
در بستر تاريخ گاهى مردم در اثر اهتمام به امور مادى و غلبه گرايشهاى حيوانى دچار غفلت و فراموشى مىشدهاند و اين غفلت بر اثر عواملى در جامعه فراگير مىگشت؛ در اين هنگام كار انبيا آن بوده است كه مردم را از غفلت درآورند و آنچه را كه مىدانند به يادشان بياورند. از اين رو قرآن، پيامبر اسلام را به عنوان «مذكر» معرفى مىكند.
«فَذَكِّرْ انَّما انْتَ مُذَكِّرٌ» «١» پس يادآورى كن همانا تو فقط تذكر دهنده هستى.
حضرت امير (ع) در مورد اهداف بعثت انبيا فرموده است:
پس خداوند پيامبرانش را در ميان مردم برانگيخت و انبيايش را پىدر پى به سوى آنان گسيل داشت تا وفادارى به پيمان فطرت را از مردم بخواهند و نعمتهاى فراموش شده را به يادشان آورند. «٢» با اين كه خدا شناسى و خدا پرستى امرى فطرى است امّا غالباً به دليل غرق شدن انسان در زندگى دنيايى مورد غفلت واقع مىشود. بسيارى چيزهاست كه عقل انسان آن را درك مىكند امّا زير خروارها خاك و سنگ هواهاى نفسانى مدفون مىشود. كار پيامبران اين است كه مردم را از غفلت بيرون آورند و آنان را به آنچه به وسيله فطرت خود درك مىكنند توجه دهند.
٣- انذار و تبشير گاهى انسان چيزى را مىداند و حتى ممكن است توجه هم داشته باشد امّا انگيزه عمل ندارد؛ بايد در او انگيزه حركت و عمل ايجاد شود. انبيا به عنوان «مبشر و منذر» اين كار را انجام مىدهند وانگيزه عمل در مردم به وجود مىآورند و گرايشات خفته را بيدار مىكنند. آنان به وسيله انذار و تبشير گرايشهاى منطقى انسان را تحريك مىكنند و اين