معارف دينى - علی نوری، علیرضا؛ ابراهیم زاده، عبد الله - الصفحة ١٤٥
اين آيه، قسمتى از رحمت الهى را كه شامل حال افراد با ايمان است، بيان نموده و برخى از ويژگيهاى آن را برمىشمارد؛ يكى آنكه اين نعمت بزرگ، فناناپذير است و افراد با ايمان، بطور جاودان در آن بسر مىبرند، ديگر آنكه خداوند منزلگاههاى پرنعمت و پاكيزه در قلب بهشت، در اختيار آنها مىگذارد و از همه مهم تر، نعمت و پاداش معنوى و روحانىِ رضايت و خشنودى خداوند است كه نصيب مؤمنان واقعى مىشود و آنقدر لذت معنوى اين خشنودى خداوند بزرگ است كه هيچ كس نمىتواند آن را توصيف نمايد. «١» در تفسير عياشى از على بن الحسين (ع) روايت شده كه فرمود: وقتى اهل بهشت وارد بهشت شده و ولىّ [دوستدار و مطيع] خدا به جنّات و قصرهاى خود در آيد و هر مؤمنى بر اريكه (تخت) خود تكيه زند، خدمتگزارانش به دورش حلقه مىزنند و شاخههاى پر ميوه، خود را به طرفش خم مىكنند و در پيرامونش چشمه سارها جوشيدن مىگيرد و از چشم اندازش نهرها به جريان مىافتد و برايش بساطها گسترده مىگردد و پشتىها برايش مىگذارند و هر چه را كه بخواهد و اشتها كند قبل از آنكه به زبان آورد خدمتكارانش حاضر مىسازند و حورالعين از جنان براى او بيرون مىآيند. پس آن قدر كه خدا بخواهد در آن جايگاه مىماند.
تا آنكه پروردگار جبار براى آنان تجلّى نموده مىفرمايد: اى اولياء من و اى اهل طاعت من و اى ساكنان بهشت من كه در جوار من منزل گرفتهايد! ميل داريد به شما از كرامتى بالاتر از آنچه داريد خبر دهم؟ عرض مىكنند: پروردگارا آن چيست كه از اين بهشت كه هر چه بخواهيم در آن مىيابيم بهتر و بالاتر است؟
بار ديگر همان پرسش تكرار مىشود و عرض مىكنند: پروردگارا، بله؛ آن كدام خيرى است كه بهتر از اين بهشت است؟ خداى تعالى مىفرمايد: رضايت من از شما و دوستى من نسبت به شما است كه از آن لذتها و نعمتها بهتر است، «٢» همچنين در آيات ديگر، خداى متعال، پس از آنكه متذكر اين نكته مىشود كه در روز قيامت نه از پاداش كسى كاسته مىشود و نه به كيفر كسى افزوده مىگردد، بلكه جز آنچه