و نسيان است، در غير اين صورت غرض الهى از هدايت بشر ناتمام و غير قابل تحقق مى‌شود.
اگر پيامبر (ص) در تلقى وحى يا ابلاغ آن خطا كند، نقض غرض مى‌شود و مخالف حكمت الهى است و چون خدا بر حفظ وحى قدرت دارد، قدرتش را اعمال مى‌كند.
نتيجه اين كه با توجه به علم نامحدود خداوند، نمى‌توان احتمال داد كه واسطه‌اى را برگزيده كه از خطاكاريهاى او آگاه نبوده است. همچنين با توجه به قدرت نامحدود الهى نمى‌توان احتمال داد كه نتوانسته است وحى خود را از دستبرد شياطين و تأثير عوامل اشتباه و فراموشى حفظ كند. چنان كه با توجه به حكمت الهى نمى‌توان پذيرفت كه نخواسته است پيام خود را از خطا حفظ كند. بنابراين مقتضاى علم و قدرت و حكمت الهى آن است كه پيام خود را سالم و دست نخورده به بندگانش برساند. بدين ترتيب مصونيت وحى با برهان عقلى ثابت مى‌شود. همچنين مصونيت فرشتگان وحى و نيز مصونيت پيامبران در مقام دريافت وحى و عصمت آنان از خيانت عمدى يا سهوى و فراموشى در مقام ابلاغ پيام الهى نيز به اثبات مى‌رسد. «١»