«برتراندراسل» كه خود از مذهب روى گردان شده است مى‌گويد:
«تعليمات كليسايى، بشر را در ميان دو بدبختى و حرمان قرار مى‌دهد يا بدبختى دنيا و محروميت از نعمتهاى آن و يا بدبختى و محروميت از آخرت و حور و قصور آن و مى‌گويد: از نظر كليسا، انسان الزاماً بايد يكى از دو بدبختى و محروميت را تحمل كند.» «١» از نظر اسلام، دين نه تنها با بهره‌گيرى از مواهب زندگى منافات ندارد، بلكه به اين مواهب معنا و مفهوم عقل پسندى مى‌دهد و براى استفاده از آنها جهت و هدف ترسيم مى‌كند.
مؤمنان برخوردار و بهره‌مند از مواهب دنيا و زندگى، همين مواهب را در راستاى كمال انسانى خود مورد استفاده قرار مى‌دهند. با اين نگاه همه امكانات زندگى و دنيا ابزارهاى حركت به سوى كمال انسان هستند، نه بندهايى بر دست و پاى انسان كه مانع از پرواز انسان به اوج كمال گردند. قرآن به صراحت از نعمت‌هاى فراوان خدا نام برده و انسان را به بهره‌گيرى از آنها و شكر خدا فرا مى‌خواند.
كُلُوا مِن رِّزْقِ رَبِّكُمْ وَاشْكُرُوا لَهُ «٢» از روزى پروردگارتان بخوريد و او را شكر كنيد.
قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ «٣» بگو: چه كسى زينت الهى را كه براى بندگانش بيرون آورده و روزى‌هاى پاكيزه را حرام ساخته است؟! بگو اين نعمتها در دنيا براى كسانى كه ايمان آورده‌اند و در روز قيامت نيز خاص آنها باشد.
٧- توهّم تضاد دين با روح مبارزه و پرخاشگرى‌ در تاريخ شوروى سابق تبليغات ضد دينى و ماترياليستى به حدى شايع بود كه ماترياليسم را مكتبى انقلابى و پرخاشگر و مبارز وانمود مى‌كرد و دين و مذهب را ضد مبارزه معرفى مى‌نمود؛ پيش از درهم فروريختن بنيان كمونيسم، در بعضى از جوانان،