معارف دينى - علی نوری، علیرضا؛ ابراهیم زاده، عبد الله - الصفحة ١٥٤
١- طلب يارى از خداوند:
«رَبَّنا اخْرِجْنا مِنْها فَانْ عُدْنا فَانَّا ظالِمُونَ» «١» پروردگارا! ما را از اين (دوزخ) بيرون آر، اگر بار ديگر تكرار كرديم قطعاً ستمگريم (و مستحق عذاب)! ليكن در پاسخ از اين درخواست چنين مىشنوند:
«گروهى از بندگان من مىگفتند: پروردگارا! ما ايمان آورديم پس ما را ببخش و بر ما رحم كن و تو بهترين رحم كنندگانى، سپس شما كافران، آنان را مسخره مىكرديد، تا اين كه مرا به كلّى فراموش كرده و به آنان مىخنديديد.» «٢» ٢- استمداد از فرشتگان «قالَ الَّذينَ فِى النَّارِ لِخَزَنَةِ جَهَنَّمَ ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْماً مِنَ الْعَذابِ» «٣» و آنها كه در آتشند به مأموران دوزخ مىگويند: از پروردگارتان بخواهيد يك روز عذاب را از ما بردارد.
امّا فرشتگان نيز متذكر مىشوند كه چون در دنيا به دلايل روشن پيامبر توجه نكرديد، اكنون درخواستتان براى شما سودى ندارد. «٤» ٣- يارى خواستن از مؤمنان:
«وَ نادى اصْحابُ النَّارِ اصْحابَ الْجَنَّةِ انْ افيضُوا عَلَيْنا مِنَ الْماءِ اوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قالُوا انَّ اللَّهَ حَرَّمَهُما عَلَى الْكافِرينَ» «٥» اهل جهنّم، اهل بهشت را ندا زنند كه از آن آب يا از آن چيزهايى كه خداوند روزى شما كرده ما را بهرهمند كنيد؛ گويند: خدا آنها را بر كافران حرام كرده است.