گرفته شده كه به معناى غلبه علم و فهم و ادراك نسبت به چيزى است. «١» و در اصطلاح فقيه كسى است كه بتواند احكام شرعى را از قرآن و روايات معصومين استنباط و استخراج كند.
ماهيت ولايت فقيه‌ ولايت فقيه يك نوع ولايت تشريعى است كه از ناحيه خداوند وضع مى‌شود و بدين وسيله مشروعيت پيدا مى‌كند، به همين دليل تا زمانى كه چنين جعل و اعتبارى از ناحيه شارع مقدس نباشد، ولايت منتفى خواهد بود.
مراد از اين نوع ولايت، سرپرستى امور مسلمانان و نظارت بر اجراى احكام اسلام و اداره كشور اسلامى است و قيد «تشريعى» كه به دنبال آن آورده شده، در مقابل «ولايت تكوينى» است. «٢» در حقيقت ولايت فقيه از ولايت امام (ع) و آن، از ولايت رسول خدا (ص) و آن هم از ولايت خدا سرچشمه مى‌گيرد. به تعبير ديگر، اين ولايتها كه در چهار مرتبه بيان شده است در طول هم بوده و ولايت خدا اساس و ركن اصلى براى ولايت در مراحل پايين‌تر است.
ادله ولايت فقيه‌ «ولايت فقيه» هم از راه عقل و هم از راه روايات و احاديث ثابت مى‌شود.
١- از راه عقل‌ از آنجا كه در زمان غيبت، دسترسى به امام معصوم (ع) امكان‌پذير نيست و تشكيل‌