٥- زمينه ساز عدالت اجتماعى‌ انكار خدا به معناى اعتقاد به بى شعورى جهان است. از ديدگاه كسى كه معتقد به خدا نيست، پديد آورنده جهان با شعور و آگاه نيست و بنابراين، نمى‌تواند هدف داشته باشد، زيرا هدفدارى از لوازم شعور و آگاهى است. وقتى جهان هدف نداشته باشد انسان هم كه جزئى از جهان است، نمى‌تواند هدف داشته باشد و وقتى نداشت، عدالت، برابرى، ايثار و بطور كلى، همه بايدها و نبايدهاى اخلاقى بدون مفهوم و خالى از محتوا خواهد بود.
اگر در واقع، جهان بى هدف و بى شعور است و خدايى در كار نيست و حساب و كتابى وجود ندارد، چه تفاوتى است ميان خوبى و بدى، ظلم و عدل؟ وقتى خوب و بد، عادل و ظالم، نيكوكار و بدكار، هر دو با مرگ به يك نقطه مساوى مى‌رسند، چه دليلى دارد كه من خود را فداى ديگران كنم، بلكه ديگران فداى من شوند! به همان دليلى كه انكار خدا زمينه ساز فساد و ظلم است‌ معارف دينى ٤١ برهان حكمت در بيان امام صادق(ع)
ص : ٤١ ، اعتقاد به خدا، اين زمينه را از بين مى‌برد و زمينه ساز عدالت اجتماعى مى‌گردد، يعنى وقتى انسان باور كرد كه جهان، با شعور و با هدف است و نيكو كار و جنايتكار به يك نقطه مساوى و مشترك نمى‌رسند، ظلم و عدل براى او مفهوم پيدا مى‌كند، بايدها و نبايدهاى اخلاقى معنا پيدا مى‌كند و همين معناست كه به انسان ايدئولوژى مى‌دهد و زمينه ساز عدالت اجتماعى مى‌گردد.
وقتى انسان معتقد شد كه كوچك ترين عمل زشت و يا زيباى او در جهان، حساب دارد.
فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرّاً يَرَهُ» «١» هر كس به اندازه ذره‌اى نيكى كرده باشد آن را مى‌بيند و هر كس به اندازه ذره‌اى بدى كرده باشد آن را مى‌بيند.
وقتى انسان باور كند كه در جهان خلقت، آنقدر حساب و كتاب وجود دارد كه همه كارهاى كوچك و بزرگ او را ثبت و ضبط مى‌كنند:
يَاوَيْلَتَنَا مَالِ هذَا الْكِتَابِ لَا يُغَادِرُ صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصَاهَا وَوَجَدُوا مَا عَمِلُوا حَاضِراً «٢»