كمالات ممكن برسد، همان طورى كه مى‌تواند با انتخاب راه انحطاط، به پست‌ترين درجات سقوط كند.
انسان براى اينكه بتواند مسير تكاملى خود را بپيمايد، علاوه بر توان ذاتى و استعدادهاى فطرى كه دارد، به دو چيز نيازمند است: يكى تعليم و ديگرى تربيت.
احتياج به تعليم از آن روست كه انسان براى رسيدن به كمال، بايد در درجه اول راه رسيدن به آن را بشناسد و بدون شك با اين ادراكات عادى كه دارد، خودش نمى‌تواند آن راه را بشناسد و نيازمند معلّمانى است كه اشتباهات او را نداشته باشند و علمشان از نوع علومى نباشد كه محصول تفكر انسان است و با خطا و اشتباه آميخته است. آنان جز انبيا و پيامبران الهى نيستند؛ همان كسانى كه علوم و معارف خود را از مبدأ هستى دريافت كرده و هيچ گونه خطا و اشتباهى در علمشان نيست و تنها آنانند كه به خاطر مهر و محبت و علاقه‌اى كه به هدايت ما دارند، مى‌توانيم دست خود را به دست آنان داده و شيوه راه رفتن در مسير عبوديت و كمال را از آنان بياموزيم.
نتيجه اينكه لازم است خداوند براى هدايت انسان در مسير تكامل تدريجى‌اش، معلمانى را برانگيزد تا جهل او را برطرف كرده و راه سعادت ابدى را به او نشان دهند و در غير اين صورت انسانى كه استعداد رشد و تكامل داشته، بر اثر جهل نمى‌تواند استعدادهاى تكاملى‌اش را به فعليت برساند و اين با حكمت خداوند سازگار نيست.
٣- نياز به الگو يكى از ويژگيهاى روانى انسان اين است كه براى خود الگو انتخاب مى‌كند و در افكار و رفتار خود از او تقليد مى‌كند. اصل «محاكات» يعنى همرنگ ديگران شدن يكى از اصول مسلم روانى است. مطابق اين اصل انسان در وجود خود كششى به سوى هماهنگى و همرنگى با ديگران احساس مى‌كند و بر اثر آن به طرف اعمال و صفات آنها جذب مى‌شود. اين احساس و جذب شدن در برابر افرادى كه انسان به آنها ايمان دارد، خيلى نيرومندتر و قويتر است. اوّلين كسانى كه الگوى انسان واقع مى‌شوند، پدر و مادرند، به طورى كه در جوامعى كه از نظر رشد فكرى در سطح پايينى هستند،