معارف دينى - علی نوری، علیرضا؛ ابراهیم زاده، عبد الله - الصفحة ١٣٩
در نظام آفرينش، حركت سيّارات طورى تنظيم شده كه به همديگر برخورد نمىكنند و اصطكاكى ندارند. به عنوان نمونه، خورشيد و ماه به يكديگر برخورد نمىكنند. «١» زمانى كه قيامت برپا شود، نظام تكوين به هم خورده، خورشيد و ماه هر يك از مدار اصلى خارج و يك جا جمع مىشوند. «٢» دگرگونى ستارگان هر يك از خورشيد و ماه و ساير ستارگان كه در فلك و مدار مخصوص خود در حركتند، آن روز از مدار خارج مىشوند و پراكنده مىگردند و به تاريكى مىگرايند. «٣» ستارگان راهنمايان بودند و در جادهها و درياها، وسيله هدايت و راهيابى و تشخيص قبله و جهت قرار مىگرفتند. «٤» هنگام برپايى قيامت نورشان گرفته مىشود و آثار هدايتشان نابود مىگردد. «٥» دگرگونى كوهها كوهها، از جا كنده مىشوند. «٦» حركت مىكنند. «٧» و يكباره در هم كوبيده و متلاشى مىگردند. و سپس آن قطعهها چنان متلاشى شوند كه همچون گردهاى پراكنده. «٨» و به صورت پشم زده شده درآيند. «٩» آن عظمت و سنگينى و بزرگى چنان مىشود كه گويى كوهى نبوده است و به صورت سراب در مىآيد. «١٠»