امامت فقط براى دسته دوم كه در تمام عمر از ظلم و گناه مصون باشند ثابت مى‌شود. «١» بنابراين، آيه دلالت مى‌كند امام بايد در سراسر عمر خويش از همه گناهان و ظلم و ستم پاك و منزه بوده، و از جميع جهات معصوم باشد.
٤- امامت همانند نبوت يك عهد و مقام الهى است، و امام فقط توسط خداوند تعيين و نصب مى‌گردد، چون فرمود: «انى جاعِلُكَ لِلنَّاسِ اماماً» من تو را براى مردم امام قرار دادم.
٢- آيه اولى الامر «يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا اطيعُواللَّهَ وَ اطيعُوا الرَّسُولَ وَ اولِى الْامْرِ مِنْكُمْ ...» «٢» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، اطاعت كنيد خدا را و اطاعت كنيد پيامبر خدا و صاحبان امر را! اين آيه نيز در پى اثبات مقام ولايت امر (و امامت) بعد از پيامبر، و ضرورت پيروى بى‌چون و چرا از او مى‌باشد. واژه «امر» دو معنا دارد: دستور و فرمان، كار و چيز، و در اينجا اولى‌الامر يعنى صاحبان دستور و فرمان، كه معناى ساده‌ترآن «صاحبان اختيار» است. «٣» پيرامون اولى الامر از دو نظر مى‌توان بحث كرد، يكى اثبات اصل ولايت و امامت بعد از پيامبر (ص) و ويژگيهاى آن؛ ديگر مصاديق اولى الامر.
آنچه اكنون محل بحث قرار مى‌گيرد، نكته اوّل است، كه همه مسلمانان بر آن اتفاق دارند؛ زيرا همگى وجود امام و رهبر را طبق صريح آيه ضرورى مى‌دانند، هر چند در مصاديق آن اختلاف نظر داشته و هر يك ديدگاه خاص خودش را دارد.
بررسى نظرات مفسران بزرگ اسلامى نشان مى‌دهد كه امر به اطاعت از اولى‌الامر همانند امر به اطاعت از رسول مى‌باشد كه اين خود گوياى چند واقعيت است:
١- اطاعت از اولى الامر همانند اطاعت از خدا و رسول بدون قيد و شرط واجب است.
بنابراين اوامر او درهمه شؤون‌دينى، دنيوى، سياسى، اجتماعى و غيرآن لازم‌الاجرا مى‌باشد.
٢- همانگونه كه پيامبر (ص) بر خلاف دين و فرامين الهى، و به معصيت و گناه فرمان‌