معارف دينى - علی نوری، علیرضا؛ ابراهیم زاده، عبد الله - الصفحة ١١٧

مَنْزِلٍ مِنْ مَنازِلِ الْاخِرَةِ، وَ اخِرُ مَنْزِلٍ مِنْ مَنازِلِ الدُّنْيا» «١» از بين برنده لذتها را ياد كنيد، سؤال شد: آن چيست؟ فرمود: مرگ ... و مرگ اولين منزل از منازل سراى آخرت، و آخرين مرحله از مراحل (زندگى) دنياست.
امام جعفر صادق (ع) مى‌فرمايد:
«ذِكْرُ الْمَوْتِ يُميتُ الشَّهَواتِ فِى النَّفْسِ ... وَ يُكْسِرُ اعْلامَ الْهَوى‌» «٢» ياد مرگ شهوات نفسانى را مى‌ميراند ... و مظاهر هوا و هوس (و قدرت جولانش) را مى‌شكند.
زيرا ياد مرگ، ياد معاد و محاكمه و پاداش و كيفر در آن را همراه دارد و از اين رو عامل مهم كنترل غرايز و هواها در انسان مؤمن است.
٤- ضمانت اجرايى قوانين‌ اصطكاك و برخورد منافع افراد در جامعه، لازمه زندگى اجتماعى است. جامعه از افرادى نيرومند، ناتوان، مستعد و عقب مانده و ... تشكيل يافته است، افراد نيرومند و مستعد، پيوسته مى‌كوشند تا همه امكانات را به خود اختصاص دهند؛ و ديگران را زير سلطه خود در آورند. از اين رو بايد قوانينى وضع شود تا حافظ حقوق و منافع تمام افراد جامعه باشد.
تأسيس قواى انتظامى و قضايى در جوامع كنونى، تنها مى‌تواند به بخشى از بى‌نظميها و خلافكاريهاى آشكار پايان دهد، و توان جلوگيرى از همه آنها بويژه تخلّفات پنهانى را ندارد.
علاوه بر اين، اگر قواى انتظامى و قضايى دچار فساد و انحراف شدند چه عامل و چه مرجعى مى‌تواند از اين فساد جلوگيرى نمايد؟ پس به اين نتيجه مى‌رسيم كه تأمين عدالت اجتماعى با اجراى قوانين سيستمهاى بشرى تنها يك موفقيت نسبى را به همراه دارد.
قرآن كريم براى نگهداشتن انسان در مسير حق و وادار ساختن او به پيروى كامل و همه جانبه از دستورات الهى، به انسان هشدار داده او را از نافرمانى خداى متعال بر حذر مى‌دارد و به استغفار و توبه‌اش فرا مى‌خواند و انسان را متوجه مى‌سازد كه اين عالم پايان مى‌پذيرد و قيامت برپا خواهد شد و بازگشت همگان به سوى خداى قادر است. در آن روز حسابگر اوست كه از افراد بازخواست مى‌كند و كسانى را كه با قوانين الهى مخالفت كرده‌اند، عذاب كرده به كيفر مى‌رساند.