ب- در قرآن كريم، نظير اينگونه استعمال زياد ديده شده است، از جمله: در آيه مباهله «١»، با اينكه تنها يك زن «فاطمه زهرا (س)» در جمع مردان «پيامبر و على و حسنين (ع)» حضور داشت، اما قرآن برايش واژه جمع «نسائنا» آورده‌است؛ و نيز آيه ١٧٢ سوره آل‌عمران درباره نعيم بن مسعود و آيه ٥٢ سوره مائده در مورد عبدالله بن ابىّ آمده است.
نتيجه اين كه از ديدگاه قرآن، امامت و ولايت بعد از پيامبر (ص)، استمرار ولايت و امامت خدا و رسول اوست، و همان گونه كه ولايت خدا و رسول او بر مردم، به انتخاب و اختيار مردم نيست، امامت و ولايت امام بعد از پيامبر نيز به اختيار و انتخاب مردم نيست.
علاوه بر اين امامت و ولايتِ غير افراد مذكور در آيه با استعمال كلمه «انّما» نفى شده‌است. «٢» ٤- آيه تبليغ‌ «يا ايُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما انْزِلَ الَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ انْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ انَّ اللَّهَ لا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكافِرينَ» «٣» اى پيامبر آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است (به مردم) برسان و اگر اين كار را نكنى رسالت او را انجام نداده‌اى، و خداوند تو را از (دسيسه‌هاى گروهى از) مردم نگه مى‌دارد، و خداوند جمعيت كافران را هدايت نمى‌كند. «٤»