و تاريخى اهل سنت و همه جوامع روائى شيعى آن را نقل كرده‌اند. درباره حديث منزلت نوشته‌اند: هنگامى كه پيامبر (ص) با لشكريان اسلام به قصد جنگ با سپاه روم رهسپار منطقه تبوك‌بود، به سبب دوربودن منطقه جنگى از مركز حكومت اسلامى (مدينه) و احتمال دسيسه‌ها و خرابكاريهاى منافقان، پيامبر اكرم (ص)، حضرت على (ع) را از رفتن به جنگ بازداشته و دستور داد به جاى او در مدينه بماند و ام‌القراى اسلام را از هر گونه خطرات حفظ و حراست كند.
منافقان كوردل كه پيوسته مترصد بودند تا از هر فرصتى كمال سوء استفاده را بكنند، براى اينكه حضرت را روانه جنگ كرده و زمينه را براى توطئه‌هاى خود آماده كنند، در ميان مردم شايع كردند كه نظر پيامبر (ص) از على (ع) برگشته، به اين سبب او را از شركت در جهاد بازداشته و با زنان و كودكان در مدينه باقى گذاشته است. خاطر على (ع) از اين شايعه مكدّر شد و به خدمت پيامبر (ص) كه به تازگى از شهر خارج شده بود رسيد و ماجراى شايعه را بازگو كرد.
رسول خدا (ص) ضمن تكذيب اين شايعه و دروغين خواندن آن و دلجويى از پسرعم و جانشين بلافصل خويش، خطاب به على (ع) چنين فرمود:
«افَلا تَرْضى‌ ياعَلِىُّ انْ‌تَكُونَ مِنى بِمَنْزِلَةِ هارُونَ مِنْ مُوسى‌ الّا انَّهُ لا نَبِىَّ بَعْدى‌؟» «١» اى على! آيا راضى نمى‌شوى كه منزلت و موقعيّت تو نسبت به من مانند منزلت و موقعيت هارون (وصى و برادر موسى) نسبت به موسى باشد، جز اينكه پس از من پيامبرى نيست؟
دلالت اين حديث بر امامت و جانشينى بلافصل على (ع) بعد از پيامبر (ص) قطعى بوده و شبهه‌اى در آن نيست. زيرا آن حضرت همه مناصب خويش به جز منصب نبوت را براى على (ع) اثبات كرده و در اين راستا منزلت على (ع) را نسبت به خود با منزلت هارون (ع) نسبت به موسى (ع) تشبيه كرده است و آن مناصب از نظر قرآن «٢»، عبارت بود از: