زيرا غير على (ع) نه كسى ادعاى عصمت كرده است و نه دليل بر عصمت كسى غير از على (ع) و فرزندان بزرگوارش وجود دارد.
خلفاى سه گانه نيز مدعى عصمت خودشان نبودند، بلكه به طور صريح به اشتباهات خود بارها اعتراف كردند و از سوى ديگر، اهل سنت نيز قائل به عصمت آنان نبوده و نيستند؛ چون آنان مسأله امامت و خلافت را به حد حكومت سياسى بر مردم تنزل داده‌اند، و در حاكم سياسى مطرح نيست كه گناه نكند و خطا نيز مرتكب نشود. «١» اما شيعه مى‌گويد: آيات «٢» و روايات قطعى «٣» و صريح وجود دارد كه در آنها بر عصمت حضرت على (ع) و امامان بعد از او تصريح شده است.
٢- لزوم افضليت امام و افضليت على (ع)
هر گاه امام را با ديگران بسنجيم سه صورت قابل تصور خواهيم داشت. يا او با ديگران مساوى است و يا پايينتر از آنان، يا برتر از آنها مى‌باشد. در صورت اول دليل بر ترجيحش بر ديگران وجود ندارد و ترجيح بدون مرجح غير معقول است و در صورت دوم ترجيح مفضول بر فاضل است كه از نظر عقل باطل مى‌باشد، بر اين اساس صورت سوم باقى مى‌ماند كه به مقتضاى آن امام بايد در علم، ديندارى، كرم، بزرگوارى، شجاعت، سياستمدارى، حكومت، مردمدارى و بلكه در جميع صفات نيك و فضايل نفسانى و بدنى از همگان برتر باشد. «٤» بنابراين، ادعاى امامت مفضول با وجود افضل از جميع جهات، ادعاى پوچ و دور از عقل است. «٥»