خلاصه درس‌ واژه امام در لغت به معناى پيشوا و مقتداست كه شامل هر چيز و يا شخصى كه از او پيروى شود، مى‌گردد و واژه ولىّ، به معناى متصدى كار است.
از جمله آيات پيرامون امامت، آيه ابتلا است كه در آن امامت به عنوان آخرين مرحله سير تكاملى ابراهيم (ع) مطرح شده است.
از اين آيه مقام والاى امامت و عصمت امام به روشنى استفاده مى‌شود، و نيز به دست مى‌آيد كه امامت مقامى است الهى كه بايد توسط خداوند معرفى و نصب گردد و ستمكاران شايسته مقام امامت نيستند.
و همچنين آيه اولى‌الامر، فرمان امام را مانند فرمان خدا و رسول دانسته كه بايد بدون قيد و شرط اطاعت كرد و لازمه اين گونه فرمان، اين است كه امام نيز مانند پيامبر (ص) از جميع گناهان و زشتيها معصوم باشد، تا بر خلاف دين و مصالح امت فرمانى صادر نكند و فرمان هر حاكم و امير ستمگر و فاسدى لازم الاجرا نيست، چون او به طور قطع مصداق اولى الامر در آيه نخواهد بود.
و امام طبق اين آيه بايد مانند پيامبر (ص) از جانب خداوند تعيين و نصب گردد.
پرسش‌ ١- معناى لغوى امام و ولى چيست؟
٢- از آيه «ابتلا» چه مطالبى درباره امامت استفاده مى‌شود؟
٣- ظلم در آيه ابتلا چه معنايى دارد؟
٤- از آيه اولى الامر چه مطالبى درباره ولى امر استفاده مى‌شود؟