نمى‌دهد، اولى الامر نيز چنين فرمانى صادر نمى‌كند، و حكم او، حكم خدا و رسول او مى‌باشد. پس اگر حاكمى بر خلاف دين فرمان دهد او به يقين مصداق حقيقى اولى الامر نخواهد بود، و درنتيجه اطاعتش واجب نيست.
٣- همان‌طور كه پيامبر از همه گناهان و زشتيها معصوم است، اولى الامر نيز چنين‌اند؛ زيرا خداوند به پيروى از اولى الامر بطور مطلق و بدون قيد و شرط فرمان داده است، و هر كس كه خداوند اينگونه امر به اطاعت از او كند ضرورت دارد كه از هر گونه خطا و زشتى معصوم باشد، وگرنه تناقض در صدر و ذيل آيه لازم مى‌آيد. پس ثابت مى‌گردد كه اولى الامر در آيه حتماً بايد معصوم باشد. «١» ٤- همانگونه كه رسول از جانب خدا تعيين و نصب مى‌شود، اولى الامر نيز بايد از جانب خدا تعيين و نصب گردد. «٢» ٣- آيه ولايت‌ «انَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ امَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلوةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكوةَ وَ هُمْ راكِعُونَ» «٣» سرپرست و رهبر شما تنها خدا و پيامبر او، و آنها كه ايمان آورده‌اند مى‌باشند آن كسانى كه نماز را به پا مى‌دارند و در حال ركوع، زكات مى‌دهند.
روش استدلال به آيه‌ استدلال به آيه، براى تبيين ديدگاه قرآن در مورد امامت بعد از پيامبر، با ذكر سه مقدمه انجام مى‌شود.
اوّل- شأن نزول آيه: در روايات معتبر و منابع تفسيرى (از سنى و شيعه) چنين وارد شده است: روزى حضرت امير مؤمنان، على (ع) در مسجد در حال نماز بود كه فقيرى واردشد