كوچك كه بيش از چند عضو ندارد همين روش عملى است. اينجاست كه انسان با فطرت خدادادى خود بدون ترديد درمى‌يابد كه هر جامعه نيازمند به سرپرست و زمامدار مى‌باشد. «١» حضرت على (ع) درباره لزوم وجود رهبر در جامعه مى‌فرمايد:
«وَ انَّهُ لابُدَّ لِلنَّاسِ مِنْ اميرٍ بِرٍّ اوْ فاجِرٍ» «٢» مردم ناچار به داشتن حاكمى هستند، خواه حاكمى دادگستر و نيكوكار و خواه حاكم ستمگر و بدكار.
همان طورى كه اشاره شد اسلام دين فطرى و پاسخگو به نيازهاى فطرى و عقلى انسان است و از اين جهت بايد در مورد امامت و رهبرى جامعه كه از مهم ترين نيازهاى فطرى و زندگى اجتماعى اوست، يا با تعيين صريح امامان و يا با واگذارى صريح انتخاب آن به امت، تكليف مسلمانان را مشخص كرده باشد، و شيعه بنا به دلائل محكم و متقن عقلى و نقلى معتقد است خدا اين امامان را تعيين كرده و توسط پيامبر اكرم (ص) معرفى نموده است.
٢- ضرورت وجود كارشناس دينى بعد از پيامبر آيين اسلام به عنوان مكتبى كه از جامعيّت خاصى برخوردار بوده، و تأمين كننده همه جانبه سعادت دنيا و آخرت انسان است، داراى ظرافتهايى است كه نياز به توضيح و روشنگرى پيامبر (ص) به عنوان كارشناس و متخصص آن دارد. از اين رو، خداوند خطاب به پيامبر (ص) مى‌فرمايد:
«وَ انْزَلْنا الَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ الَيْهِمْ» «٣» و ما ذكر (قرآن) را به سوى تو فرستاديم تا آنچه را براى مردم نازل شده بيان كنى.
و همانطور كه بدون تبيين پيامبر (ص) مقاصد خداوند در آيه‌هاى قرآن روشن نخواهد