معارف دينى - علی نوری، علیرضا؛ ابراهیم زاده، عبد الله - الصفحة ٤١
بنابراين، خداوند متعال چون حكيم است و انسان را مانند همه موجودات ديگر براى هدفى خلق كرده زمينه رسيدن انسان به آن هدف را نيز فراهم مىكند و قوانين و برنامههاى لازم را به او تعليم مىدهد و او را راهنمايى مىكند. خداوند قوانين و تعليمات هدايتگر را به سفراى گرانقدر خود، يعنى انبيا و رسولان، وحى مىكند و به اين وسيله به انسان مىرساند و اگر با وجود محدوديت و قصور ابزارهاى شناختى انسان، خداوند او را توسط پيامبران هدايت نكند، خلاف حكمت و نقض غرض است، خداوند، خود مىفرمايد:
«وَ ما كُنَّا مُعَذِّبينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا» «١» ما عذاب كننده نيستيم تا اين كه پيامبرى رابرانگيزيم.
اگر انسان مىتوانست با ابزارهاى شناخت خودش، راه را پيدا كند بايد بدون پيامبر هم مستحق عذاب باشد و بر خداوند جايز باشد كه او را عذاب كند در حالى كه آيه فوق اين مطلب را نفى مىكند. پس از ديدگاه خداوند عقل انسان كافى نيست و لازم است پيامبرى را براى هدايت او بفرستد.
برهان حكمت در بيان امام صادق (ع)
هشام بن حكم نقل مىكند كه كافرى از امام صادق (ع) سؤال كرد: از كجا وجود انبيا و پيامبران را ثابت مىكنى؟ حضر معارف دينى ٤٧ ١ - دعوت به شناخت و پرستش خدا ص : ٤٧ ت فرمود: وقتى ثابت كرديم كه ما داراى آفريننده و سازندهاى هستيم كه وجودش برتر از وجود ما و تمام آفريدگان است و او حكيمى است كه امكان ندارد مشاهده و لمس شود و با آفريدگانش- به طور مستقيم- مباشرت كند و آنان هم با او مباشرت كنند و او با مخلوقاتش بحث و گفتگو كند و آنان با او استدلال كنند، ثابت مىشود كه او سفيرانى در ميان خلق دارد كه مردم را به مصالح و منافعشان و به آنچه كه بقاى آنان در آن است و با ترك آن نابود مىشوند، راهنمايى مىكنند. پس ضرورت وجود امر كنندگان و نهى كنندگان از جانب خداوند حكيم و دانا، در ميان خلق