و- گاهى ناراحتى و اضطراب به خاطر آن است كه انسان موفق نشده همه را راضى كند و ناراحت است كه چرا فلان شخص يا فلان گروه را از خود رنجاندم ولى ايمان به اينكه ما فقط بايد خداى خود را راضى كنيم و عزت و ذلت، تنها به دست اوست، اين نگرانى را از بين مى‌برد.
ز- گاهى ريشه دلهره و نگرانى، احساس تنهايى است كه ايمان به خداى حاضر و ناظر، اين دلهره را به آرامش تبديل مى‌كند. او، انيس و مونس مؤمن است. حرفش را مى‌شنود، كارش را مى‌بيند و نسبت به او مهربان است.
٣- تعديل غرايز در انسان يك سلسله غرايز و تمايلات درونى است كه زندگى‌اش بر آنها استوار است. اين غرايز در صورتى وسيله سعادت جامعه انسانى است كه در به كارگيرى آنها از هر نوع افراط و تفريط خوددارى شود و به طرز صحيحى رهبرى شوند. به عنوان نمونه غريزه خويشتن خواهى، اساس زندگى به شمار مى‌رود، زيرا اگر علاقه انسان به خود، از او سلب گردد، از هر نوع تلاش در راه استمرار حيات باز ايستاده و در مواقع خطر به دفاع برنمى خيزد و چنانچه در اعمال اين حس، زياده روى نمايد و همه چيز را فقط براى خود بخواهد در اين صورت نتيجه‌اى جز گسترش ستم و بى عدالتى نخواهد داشت و همچنين غرايز ديگر.
بهترين راه براى تعديل غرايز، ايجاد حس مسئوليت در افراد جامعه است، تا خود را در برابر يك قدرت مطلق و برترى كه در تمام لحظات در آشكار و پنهان، ناظر اعمال آنهاست مسئول بدانند و معتقد باشند كه كسانى كه در ارضاى غرايز خود، افراط و تفريط مى‌نمايند، سخت كيفر مى‌بينند و چنين حس مسئوليتى جز در پرتو ايمان به خداوند دانا و توانا، حاضر و ناظر، بينا و شنوا، آگاه از درون و برون بشر، تأمين نمى‌گردد.
قرآن كريم مى‌فرمايد:
يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّمَا بَغْيُكُمْ عَلَى‌ أَنفُسِكُم مَتَاعَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ثُمَّ إِلَيْنَا مَرجِعُكُمْ فَنُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُم تَعْمَلُونَ «١»