معارف دينى - علی نوری، علیرضا؛ ابراهیم زاده، عبد الله - الصفحة ٣٢
٢- ايجاد آرامش روانى فرد معتقد به خدا در مواقع هجوم مصائب:
الف- از يك طرف هميشه براى خود تكيه گاه محكم و پناهگاه ايمنى بخش، احساس مىكند و از اين احساس، نيرو و نشاط مىگيرد:
الَّذِينَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللَّهِ أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ «١» آنان كه به خدا ايمان آوردهاند و دلشان با ياد خدا آرامش مىگيرد. آگاه باشيد! كه تنها با ياد خدا دلها آرامش مىپذيرد.
ب- از طرف ديگر در مقابل پيش آمدهاى ناگوار، صبر پيشه كرده و اجر و پاداش الهى را در نظر دارد.
إِنَّمَا يُوَفَّي الصَّابِرُونَ أَجْرَهُم بِغَيْرِ حِسَابٍ «٢» خداوند صابران را بدون حساب پاداش مىدهد.
ج- دوران اين ناراحتيها را موقت و زودگذر مىداند و در انتظار سعادت حتمى و جاودانى به سر مىبرد.
د- در برابر هر پيش آمد تلخ و ناگوار براى خود پناهگاه نيرومندى احساس مىنمايد كه به جاى پناه بردن به انواع اعتياد و دست زدن به جرم و جنايت و انتحار يا ابتلا به امراض روانى، به آن نيروى جاودانه و قادر، پناهنده مىشود و به موفقيت و نجات خويش اميدوار مىگردد.
ه- گاهى دلهره و نگرانى از لغزشهاى قبلى است كه ياد خداى غفار و رحيم، اين دلهره را به آرامش تبديل مىكند، زيرا او گناهان را مىبخشد و توبه را مىپذيرد.
خداوند در قرآن مىفرمايد:
(اى رسول رحمت!) بدان بندگانم كه به عصيان، بر نفس خود اسراف كردهاند بگو هرگز از رحمت خدا نااميد مباشيد، البته خدا همه گناهانتان را (چون توبه كنيد) خواهد بخشيد كه او خدايى بسيار آمرزنده و مهربان است.