كيفيت جان دادن‌ در آيات و روايات جان دادن انسان چهار نوع بيان شده است:
الف- افراد خوبى كه راحت جان مى‌دهند:
امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
«مرگ براى مؤمن مانند بوى خوشى است كه آن را مى‌بويد، پس به سبب آن سستى در بدن و حواسش واقع مى‌شود، و همه رنج و درد از او قطع مى‌شود » «١» ب- افراد خوبى كه سخت جان مى‌دهند:
امام صادق (ع) فرمود:
«... وَ ما كانَ مِنْ شَديدَةٍ فَتَمْحيصُهُ مِنْ ذُنُوبِهِ لِيَرِدَ الْاخِرَةَ نَقِيّاً، نَظيفاً، مُسْتَحِقّاً لِثَوابِ الْابَدِ ...» «٢» و آنچه (در هنگام مرگ) از سختيها مى‌بيند پس براى پاك شدنش از گناهان مى‌باشد تا در قيامت پاك و پاكيزه، بگونه‌اى كه مستحق ثواب ابدى باشد، وارد گردد البته بايد توجّه داشت كه سختى مرگ، كفّاره هر مؤمنى و براى هر گناهى نيست، بلكه با توجه به روايات ديگر بايد گفت كه سختى مرگ بطور اجمال، كفّاره گناهان است براى اينكه شخص پاكيزه و مستحق ثواب ابدى وارد عالم آخرت گردد. «٣» ج- افراد بدى كه راحت جان مى‌دهند:
امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
«... وَ ما كانَ مِنْ سُهُولَةٍ هُناكَ عَلَى الْكافِرِ فَلْيُوَفَّى اجْرُ حَسَناتِهِ فِى الدُّنْيا لِيَرِدَ الْاخِرَةَ وَ لَيْسَ لَهُ الَّا ما يُوجِبُ عَلَيْهِ الْعَذابُ ...» «٤»