قرآن كريم در آيات آغازين سوره قيامت پس از آن كه بر حتميت وقوع روز واپسين و بازپرسى عمومى تاكيد ورزيده است، در ادامه به علت انكار منكرين معاد اشاره كرده و چنين فرموده است:
«ايَحْسَبُ الْانْسانُ الَّنْ نَجْمَعَ عِظامَهُ بَلى‌ قادِرينَ عَلى‌ انْ نُسَوِّىَ بَنانَهُ بَلْ يُريدُ الانْسانُ لِيَفْجُرَ امامَهُ يَسْئَلُ ايَّانَ يَوْمُ القِيامَةِ» «١» آيا انسان مى‌پندارد كه هرگز استخوانهاى او را جمع نخواهيم كرد؟! آرى قادريم كه (حتى خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتب كنيم! (انسان شك در معاد ندارد) بلكه او مى‌خواهد (آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قيامت) در تمام عمر گناه كند! (از اين رو) مى‌پرسد: «قيامت كى خواهد بود»! مراد اين است كه انسان منكر معاد مى‌شود و مى‌پرسد معاد چه وقت خواهد بود. علت اين انكار اين است كه مى‌خواهد جلو خود را براى انجام هر كار زشت و نادرستى باز نگهدارد.
اين مى‌رساند كه اعتقاد به معاد جلو انجام كارهاى خلاف را مى‌گيرد.