باز مى‌فرمايد:
هان اى مردم! بدانيد آدم و حوا هرگز فرزندان (پسر) بنده و (دختر) كنيز- مادرزادى- به دنيا نياورده‌اند، بلكه همگان، آزاد چشم به جهان گشوده‌اند ... «١» از اين رو، انسان در تفكر اسلامى برخلاف تفكر ليبراليستى، در شخصيت ظاهرى و مادى با تمايلات حيوانى و گرايشهاى نفسانى نظير خود دوستى، برترى‌طلبى، ميل به خواب، خوراك، لذّت جوييهاى نفسانى، ارضاى شهوات و غرايز جنسى و مانند آن محدود نمى‌شود، بلكه داراى شخصيت برتر و با گرايشهاى ارزشمند و مقدسى نظير حقيقت‌طلبى، خداجويى، كمال خواهى، عشق و پرستش، گرايش به فضيلت و خير و نيكى، عدالت دوستى، ستم گريزى و نوعدوستى است كه از حقيقتى به نام «روح» بر مى‌خيزند.
شخصيت حقيقى او را نيز همين روح و ويژگى‌هاى شخصيتى برخاسته از آن تشكيل مى‌دهد. «٢» برخى از ويژگيهاى شخصيتى انسان در اسلام- علاوه بر گرايشهاى ذاتى و فطرى- عبارت‌اند از: برگزيده خدا، خليفه و جانشين او در زمين، مركب از روح و جسم، داراى فطرتى خدا آشنا، امانتدار خدا و مسئول خويشتن، مسلّط بر طبيعت (آسمان و زمين)، آشناى به خير و شر، كمال‌پذير، سير كننده به سوى خدا، داراى ظرفيت علمى و عملى بسيار گسترده و بى كران، برخوردار از شرافت و كرامت ذاتى و شايسته بهره ورى از نعمتهاى مادى و معنوى و پيدا و پنهان خداوندى. «٣» به همين دليل و به موازات دو شخصيتى بودن انسان در نگاه اسلام، آرمان نهايى و حقيقى‌اش- بر خلاف باور ليبراليستها و اومانيستها- صرف لذّت جوييهاى جسمانى و آمال و آرزوهاى مادى و دنيوى نيست. او در كنار بهره‌ورى معقول و مشروع از تمتعّات مادى و لذّتهاى‌