اگر كلمه طيبه «لا اله الا اللَّه» را كه چكيده آيين و كليد رضوان است نگاه كنيم با گفتن آن تندترين و فراگيرترين شعار سياسى را ادا كرده‌ايم و به جنگ تمام پادشاهان و فرمانروايان و ديكتاتورهاى تاريخ و نظامهاى سياسى و ايدئولوژيهاى دنيا رفته‌ايم. ورود و دخالت در سياست از اين بيشتر نمى‌شود. «١» اصلًا نبوّت و حكومت دو امر يا دو شغل كاملًا مجزّا و متفاوت، با دو منشأ يا دو مبناى مختلف غير قابل تلفيق در يكديگر بوده و در آن مراجعه و مصالحه و مشورت با مردم را شديداً منع و بلكه ملامت مى‌نمايد ... مسئله ملوكيّت و حكومت (و نه مديريت) براى يك جامعه مؤمن و عامل به احكام و اخلاق الهى به حداقل مى‌رسد و به سوى زوال و بى‌نيازى ميل مى‌كند. «٢» سخنان اين نويسنده را مى‌توان چنين خلاصه كرد:
هدف اصلى پيامبران پرداختن به دنيا و زندگى دنيوى نيست؛ بلكه آخرت و خداپرستى است به همين دليل تا آنجا به كار دنياى ما مى‌پردازند كه وسيله‌ساز حيات اخروى باشد. از اين رو، ورود در سياست و حكومت و پرداختن به مسائل سياسى و تشكيل حكومت از اهداف پيامبران الهى نيست.
در خصوص فراز نخست سخن ايشان در مباحث گذشته- به ويژه در دو فصل مربوط به توسعه و دين و اقتصاد و دين- مطالبى گفته شد و مى‌توان پاسخ اين مسئله را در آن مباحث دريافت، ولى در تكميل آن بايد گفت: اين ادّعا كه هدف اصلى پيامبران، رواج توحيد و خداپرستى، تكامل معنوى و حيات اخروى انسان بوده است و به زندگى دنيا، به عنوان مقدمه رسيدن به خدا و آخرت مى‌نگريستند، ادعاى درستى است و جاى هيچ انكارى وجود ندارد؛ اما دانشمندان اسلامى مى‌گويند، مراد از نگاه مقدمى به دنيا هرگز اين نيست كه دنيا را رها كنيم و آباد نكنيم و فقط به زهد، عبادت و آخرت بپردازيم. «٣» در صورتى مى‌توان به مقصد اص كلام جديد ١٤٠ نظريه پيوند سياست و دين ص : ١٣٩ لى و هدف عالى (آخرت و خدا) رسيد كه به مقدمه رسيدن به آن نيز توجّه كنيم. با مقدمه ناقص، هرگز