الف- توليد ثروت: كشاورزى، دامدارى، صنعت و غير توصيه شده است.
ب- مبادله ثروت يعنى تجارت و داد و ستد توصيه شده است.
ج- مصرف رساندن از نظر شخصى در حدود احتياجات فردى خالى از هر نوع تجمّل و اسراف كه مفسد انسان است توصيه شده است.
د- تبذير و اسراف و تضييع آن ممنوع است.
ه- مقرّرات سخت قضائى و جزائى در مورد حيف و ميل‌ها و سرقتها و خيانتها وضع شده است.
و- دفاع از مال در حكم جهاد و كشته در اين راه شهيد تلّقى شده است: الْمَقْتُولُ دُونَ اهْلِهِ وَ مالِهِ ...
ز- براى مال بر انسان حقوقى قائل شده است.
ح- خود ثروت در كمال صراحت در قرآن كريم به عنوان «خير» ناميده شده است: «١» كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِن تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَالْأَقْرَبِينَ ...» ٣. رابطه اخلاقى‌ شهيد مطهرى درباره رابطه اخلاقى اقتصاد و دين، مى‌نويسد:
اسلام مردم را توصيه مى‌كند به امانت، عفّت، عدالت، احسان، ايثار، منع دزدى، خيانت و رشوه.
همه اينها در زمينه ثروت است «٣» و يكى از پژوهشگران مسائل اقتصادى در توضيح گفتار شهيد مطهرى مى‌نويسد:
دين پشتيبان نوعى از اخلاق و مروّج نوعى فضايل و مكارم اخلاقى است؛ و (در برابر،) رذايل اخلاقى را نهى مى‌كند. بنابراين، اخلاق با طرح و حمايت مستقيم دين، روى اقتصاد اثر مى‌گذارد. اگر جامعه‌اى براى فضايل اخلاقى ارزش قايل باشد و اين فضايل در فكر و ذهن و رفتار مردم رسوخ كند، طبعاً اقتصادِ آن جامعه وضع خاصّى پيدا مى‌كند؛ مثلًا توليد كالاهاى ضرورى و مورد نياز عموم در حد نياز مردم و توزيع درآمد عادلانه خواهد بود. «٤»