نمى‌توان به ذى المقدمه به طور كامل و مطلوب رسيد. راه آخرت از دنيا مى‌گذرد و دنيا مزرعه آخرت است و به تعبير استاد شهيد مطهرى، زندگى انسان، يك واحد به هم پيوسته است و خرابى يك گوشه يا جنبه آن بر ديگر جنبه‌ها و بخشها اثر مى‌گذارد و آنها را نيز خراب مى‌كند «١» نيز به تعبير برخى انديشه‌ورزان ديگر، هدف دين، سعادت انسان است و سعادت، از دنيا آغاز مى‌شود و به آخرت مى‌رسد و خداوند متعال سعادت دنيا و آخرت بشر را در كل حيات (دنيا و آخرت) او خواستار شده است. «٢» راز اينكه فقر را موت اكبر دانسته‌اند و مايه كفر شمرده‌اند، همين است. دنيا و آخرت در تفكر دينى تفكيك‌پذير نيستند و به عنوان هدف (مقدمى و اصلى) پيامبران براى خوشبخت كردن انسان مد نظر آنان بوده‌اند. اين گونه روايات را پيشوايان دينى بيان كرده‌اند كه «براى دنيايت آن چنان كار و زندگى كن كه گويى براى هميشه در آن مى‌مانى و براى آخرتت آن‌گونه عمل كن كه گويى همين فردا خواهى مرد.» «٣» نيز فرموده‌اند: «از ما نيست كسى كه دنيايش را براى آخرت و آخرتش را براى دنيا رها كند.» «٤» اما در باره فراز دوم، كه دين با حكومت كار ندارد و تشكيل حكومت دينى نيز ضرورت ندارد، اين ادعا بنا به دلايل فراوان مخدوش و دور از حقيقت است؛ زيرا هم دين با حكومت كار دارد و نسبت به آن بى اعتنا نيست و هم اساساً تشكيل حكومت ضرورتى اجتناب‌ناپذير است.
توضيح اجمالى «٥» در اين باره آن است كه حكومت و زعامت سياسى اجتماعى، به ويژه در تفكر اسلامى شيعى به مسئله اساسى‌تر «امامت»- از اصول دين و مذهب شيعه- برمى‌گردد و به عنوان «امامت و ولايت ظاهرى» (به موازات امامت و ولايت باطنى) از شئون و مناصب اصل امامت محسوب مى‌شود. از اين رو، ضرورت حكومت اسلامى با حاكميت و ولايت مطلقه امام معصوم (ع) جزو اعتقادات و اهداف آرمانىِ انكارناپذير مكتب تشيّع است. امامان معصوم (ع) نيز