الگوهاى وارداتى توسعه در صورتى قابليت اجرا در جامعه را دارند كه با حفظ جنبه‌هاى علمى و فنى، تا حد امكان با شرايط و مقتضيات آن جامعه هماهنگ گردند و بومى سازى شوند. «١» نمونه موفّق بومى‌سازى الگوهاى وارداتى توسعه‌يافتگى و كسب توفيق در اين زمينه، كشورهايى چون ژاپن، كره جنوبى، چين، هند و ... هستند و نمونه ناموفّق در امر توسعه و پيشرفت به دليل تقليد كوركورانه از الگوها و مدل‌هاى توسعه وارداتى، برخى از كشورهاى آمريكاى لاتين و كشورهايى از آسيا و افريقا هستند كه همچنان وابسته و عقب‌مانده باقى مانده‌اند.
اما در پاسخ به اين ادعا كه دين از توان كافى براى توسعه‌پرورى برخوردار نيست، تنها به گوشه‌هايى از اظهار نظر برخى كارشناسان و پژوهشگران اشاره مى‌كنيم.
هانتينگتون، درباره اسلام و مدرنيسم مى‌گويد:
هرچند بعضى از جوامع اسلامى مشكلاتى با مدرنيزه شدن داشته‌اند، ولى اسلام و مدرنيسم در تضاد نيستند. «٢» همو مى‌گويد:
مدرنيسم به معناى غربى شدن نيست. جوامع غير غربى مى‌توانند مدرنيزه شوند، بدون اينكه فرهنگ‌هاى خود را رها كنند ... «٣» اين گفته كه: براى ثروتمند شدن و كسب قدرت بايد همانند غرب شد، به تدريج در آسيا محو گرديده است. اينك مردم آسياى شرقى پيشرفت شگفت‌آور توسعه اقتصادى «٤» خود را به فرهنگ غربى مربوط نمى‌دانند، بلكه آن را مديون بازگشت به فرهنگ خود مى‌دانند ... در نيمه اول قرن بيستم، تصور اين بود كه مدرنيسم اقتصادى و مدرنيسم اجتماعى، موجب تباهى مذهب مى‌گردد كه يك عنصر بارز در حيات انسانى است.