برخى از مهم‌ترين مصاديق آزادى سياسى عبارت‌اند از: آزادى انتخاب و حق رأى، آزادى بيان، آزادى مطبوعات، آزادى تشكيل اجتماعات و احزاب. «١» پاسخ به يك شبهه‌ درباره آزادى از منظر دين پرسشها و شبهات فراوانى مطرح كرده‌اند كه پاسخ به همه آنها در اين مجال ممكن نيست. «٢» از اين رو، در اينجا تنها يك مسئله مهم را مطرح مى‌كنيم و به آن پاسخ مى‌دهيم:
با توجه به آياتى نظير «لا اكراه فى الدين» كه آزادى عقيده در اسلام را به طور مطلق پذيرفته است، چرا مسلمانى كه پس از بلوغ شرعى، اسلام را پذيرفته و در زمره مسلمانان قرار گرفته، اگر از اسلام روى گردان شود، به عنوان «مرتد فطرى» سزاوار كيفر شديد و حتى اعدام مى‌گردد؟
آيا اين حكم و كيفر سخت، نقض و نفى آزادى عقيده در اسلام نيست؟
اين مسئله چند پاسخ دارد كه خلاصه وار بيان مى‌شوند:
نخست آنكه اثبات ارتداد و احراز شرايط براى اجراى حكم ارتداد، كارى بس دشوار و سخت است و به راحتى نمى‌توان آن را احراز كرده و شخص را سزاوار كيفر قتل دانست كه جزئيات آن را بايد در كتابهاى فقهى جست و جو كرد. «٣» دوم آنكه آزادى عقيده دو صورت دارد: آزادى پيش از پذيرش و پس از پذيرش دين. آيه مزبور و آيات نظير آن، از آزادى عقيده پيش از پذيرش دين سخن مى‌گويند نه آزادى پس از پذيرش دين. پذيرش آزادى عقيده در انتخاب دين ديگرى پس از پذيرش دين نخست و محترم و معتبر شمردن چنين انتخابى، به معناى نفى آن دين و تناقض گويى آشكار است؛ چرا كه اسلام خود را تنها دين حق خالص دانسته و اديان پيشين را از درجه اعتبار ساقط مى‌شمارد و در آياتى چون دو آيه ١٩ و ٨٥ سوره آل عمران، پذيرش هر نوع دينى جز اسلام را رد كرده است.
اين حكم به اسلام اختصاص ندارد و در اديان و مذاهب ديگر هم كمابيش وجود دارد.