- اثبات حاكميت، ولايت و سرپرستى همه جانبه مادى و معنوى و دنيوى و اخروى براى خدا، رسول و اولياى الهى. البته ولايتِ جز خدا، تبعى و عرضى است. «١» - اثبات امامت و رهبرى سياسى- اجتماعى براى پيامبر، امام (ع) و منصوبين آنان. «٢» - اثبات حكومت، سلطنت و خلافت در زمين براى برخى پيامبران و سلاطين صالح؛ مانند داوود، سليمان، طالوت و ذوالقرنين. «٣» - قرآن، داورى و فصل خصومت ميان مردم را از وظايف پيامبران الهى مى‌داند. «٤» - دعوت به كار جمعى و شورا براى حل مشكلات سياسى اجتماعى جامعه. «٥» - افزون بر اين، در بسيارى آيات به اهدافى اشاره شده است كه جز با تشكيل حكومت و اعمال حاكميت همه جانبه دست يافتنى نيست؛ نظير اقامه عدل و قسط در جامعه؛ «٦» رهاسازى مردم از بند استكبار؛ «٧» مبارزه با طاغوتها و حاكمان جور براى زدودن حاكميت جابرانه و ظالمانه آنها از جامعه و جايگزين ساختن حاكميت دينى الهى به جاى آن «٨» و مبارزه با فساد و ناهنجاريهاى اخلاقى در سطح گسترده. «٩» در اين گونه آيات واژه‌هايى چون امامت، ملك، اولى‌الامر، حكم، ولايت، اطاعت، قسط، فتنه، قتال، جزيه، جهاد، ركون، ظلم، اولويت، بيعت و مانند آن به كار رفته است كه همگى داراى مفهوم كاملًا سياسى بوده، بر امور سياسى دلالت مى‌كنند. «١٠» ٣. برخى ديگر، با پذيرش وجود سياست در اسلام و تعاليم دينى، تشكيل حكومت را جزو اهداف دعوت پيامبران و پيامبر خاتم (ص) نمى‌دانند. آنان مدعى‌اند نبوّت و حكومت با هم سازگار نيستند: