كلام جديد - ابراهیم زاده، عبدالله؛ سبحانی، سعید - الصفحة ١١٢

به توحيد، از مهم‌ترين رسالت‌هاى پيامبران مى‌شمارد. به عنوان نمونه، تلاش حضرت شعيب (ع) را براى اصلاح امور اقتصادى- همراه دعوت به توحيد- ياد آور مى‌شود كه به قومش فرمود:
... يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُم مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ وَلَا تَنْقُصُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيزَانَ إِنِّي أَرَاكُم بِخَيْرٍ وَإِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ مُحِيطٍ. (هود: ٨٤)
اى قوم من! خدا را پرستش كنيد كه جز او، معبود ديگرى براى شما نيست! پيمانه و وزن را كم نكيند. من شما را در خير و نعمت مى‌بينم و از عذاب روز فراگير، بر شما بيمناكم.
مراد از خير در اين آيه، مال فراوان، رزق گسترده و بازارى پر رونق، محصولات زراعى بسيار و مانند آن است «١» كه مجموع آن را «اقتصاد» مى‌گويند. گرچه قرآن كريم از هشدار شعيب (ع) به قومش خبر مى‌دهد، ولى همين كه از مال و ثروت و ساير مسائل اقتصادى به «خير» ياد مى‌كند، نشانگر اهميت و ارزش والاى امور اقتصادى در نگرش دين است. «٢» نيز قرآن كريم، دخالت مستقيم برخى پيامبران در برنامه ريزى و اصلاح امور اقتصادى جامعه را بيان داشته «٣» و در آياتى، درباره تجارت و معاملات و رعايت حقوق مالى ديگران و حدود شرعى و حلال و حرام در آن، مطالب شايان توجهى بيان كرده است. «٤» از جمله اين آيات، آيه زير است كه با اينكه مؤمنان را مخاطب ساخته است، ولى از سوء استفاده مالى راهبان و دانشمندان اهل كتاب خبر مى‌دهد و مى‌فرمايد:
يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ كَثِيراً مِنَ الْأَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُونَ أَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَيَصُدُّونَ عَن سَبِيلِ اللّهِ وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنفِقُونَهَا فِي سَبِيلِ اللّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ.
(توبه: ٣٤)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! بسيارى از دانشمندان (اهل كتاب) و راهبان، اموال مردم را به باطل مى‌خورند و (آنان را) از راه خدا باز مى‌دارند! و كسانى كه طلا و نقره را انباشته (گنجينه و پنهان) مى‌سازند و در راه خدا انفاق نمى‌كنند، به مجازات سخت و دردناكى بشارت بده!